به تارنمای دانشگاه جهانی کوروش بزرگ خوش آمدید . دانشجویان و کاربران گرامی برای نامنویسی و پیوستن به دانشگاه جهانی کورش بزرگ و جاگیری در دانشپایه های این کانون آموزشی باید اپلیکیشن این دانشگاه را بر روی تلفن های دستی خود کار بگذارید. این اپلیکیشن در بر گیرنده ی «آموزش ایرانشناسی » – «گاهشمار ایرانی» – «واژه یاب هومر» – «برگردان دبیره میخی به پارسی» – «تالار گفتگو» – «شناسه کاربری» – «واژه نامه انگلیسی به پارسی» – « آزمون» و… می باشد. پس از نام نویسی و پذیرش سامه های برنهاده شده می توانید از این گنجینه ی دانش بهره مند شوید.
همه روزه به نامه سرای دانشگاه جهانی کورش بزرگ سر بزنید و با پخش این مروارید های دانش افزا در میان یاران خود، بر دامنه ی این ابر دانش افشان بیافزایید .
از راه آیکون های بالا می توانید به رسانه های گوناگون این دانشگاه دسترسی داشته باشید.
به دانشگاه جهانی کوروش بزرگ بپیوندید و در راستای بهروزگار مردم ایران از راه دانش افشانی با ما همازورشوید.
با پشتیبانیهای مالی و یارمندیهای بیدریغ خود، بر توش و توان ما بیافزایید.

از  ما گرفته اند هرآن حق که زندگی ست

مردو آناهید

اگر ما اندکی به کمبود رشد فرهنگی ایرانیان اندیشه کنیم به این نتیجه می رسیم که این پسماندگی از گوناگون بودن جهان بینی ی روشنفکران نیست بلکه از آشفتگی فکری و از خود بیگانه بودن ایرانیان است. زیرا از پیوستن دیدگاه های گوناگون بینش همگان گسترش می یابد ولی افکار آشفته و پراکنده کمتر می توانند با اندیشه های دیگر آمیخته شوند. چون همیشه هسته ی اندیشه زاینده و روینده است نه شاخ و برگ و بافت های پیرامون آن.

بیشتر روشنفکران پدیده های اجتماعی و بخش هایی که مفهوم آن پدیده ها را می سازند می شناسند ولی آنها کمتر به پیوند این بخش ها با یکدیگر برخورد می کنند. شناختن و داشتن همه ی بخش های یک هواپیما، بدون همآهنگ ساختن و شناخت پیوند درست آنها، نشان دانش و توان هواپیما سازی نیست.

با آوردن نمونه ای از پدیده های اجتماعی، هسته ی سخن را می شکافیم.

پدیده ی بهزیستن: شاید بیشتر روشنفکران می دانند که بهزیستن یا زیستنی که شایسته ی انسان است چه ساختاری را دارد. شناخت روشنفکران از بخش هایی که پدیده ی”بهزیستن” را ساختار می شوند، با همه ی گوناگون بودن اندیشه ی آنها، چندان گوناگون نیست. هر چند پدیده ی زیستن رشته ای است که آغاز و انجامش بی کرانه است ولی ما به هنگامی برخورد می کنیم که در آن گذار داریم.

بخشی از این پدیده ساختار خانواده است که انسان در دامان آن پرورش می یابد و ارزش های آن اجتماع را فرامی گیرد. ساختار خانواده به پیوندهای اجتماعی، به میزان درآمد، به امکانات آموزشی، به امکانات پیشه و کار، به گسترش بهداشت، به میزان تولید کشاورزی و صنعتی، به همیاری ی زمین و آب و هوا و از همه مهمتر به رشد فرهنگی آن جامعه بستگی دارد. اندکی پیوند حقوق اجتماعی برزگران را با سامان خانواده ی آنها مرور کنیم:

داشتن حق کشاورزی برای برزگری که آب و زمینی ندارند بی معنی است و حق داشتن خانواده برای او که امکان کشت ندارد سودبخش نیست. پس نخستین حق برزگر داشتن آب و زمین است؛ یعنی بهزیستن با داشتن امکانات کشت برای برزگران پیوند دارد.

بخش دیگری از پدیده ی “بهزیستی” سامان کشورداری در آن اجتماع است که این سامان به ساختار خانواده، به میزان راستکاری ی مردم، به میزان گسترش ترس و دروغ در جامعه، به بینش همگانی، به تصور آن مردم از آفرینش و از همه مهمتر به روشن بینی یا آلودگی های ذهنی آن جامعه بستگی دارد.

از همین پیوندها می توان شناخت که با زور در اجتماع نابسامانی پایدار می شود نه اینکه کشور سامان می یابد.

کسانی که می پندارند “حقیقت” تنها در احکام شریعت آنها نهفته است، آنها به احکام جهاد نیاز دارند تا ” حقیقت” پندار خود را بر دگراندیشان تحمیل کنند. پس خشم جهادگران از ایمان آنها، که آن را حقیقت می پندارند، برمی خیزد.

البته پدیده ی “بهزیستن” بخش های دیگری هم دارد، که در اینجا نیاز به شمارش آنها نیست، ولی همین اندک نشان می دهد که شاید بیشتر ما  پدیده ی” بهزیستن” و بخش هایی که این پدیده را ساختار می شوند می شناسیم ولی کمتر به کارکرد پیوند این بخش ها می اندیشیم. هنگامی که از بخش های این پدیده سخن می گوییم آن بخش ها را از هم گسسته و از پیکر پدیده ی “بهزیستن” جدا می پنداریم. یعنی زمانی که ما از فرآوره ی کشاورزی سخن می گوییم، پیوند تصور برزگر را با این فرآورده و پیوند برزگر را با خانواده و پیوند خانواده را با “بهزیستن” فراموش می کنیم.

حقوق بشر در ساختار هستی انسان است که با او زاییده می شوند. حق را از آن روی گرفتنی می دانند که این حقوق را از انسان می گیرند یعنی جدا می کنند. انسان نیازی به گرفتن پدیده ای ندارد که با هستی ی او آمیخته شده است. بسان اینکه ما پرهای پرندگان را از پیکر آنها جدا  کنیم و در منشوری پرواز را حق هر پرنده بشماریم. پرنده ای که میلیونها سال زیسته است، اگر امکانات زیستن را از او نگیرند، نیازی به منشور حقوقی ندارد. حق پرواز در هستی ی پرنده است اگر این حق را از او نگیرند.

حقوق بشر هم پدیده ای دیگری است که ما بیشتر از آن سخن می رانیم و کمتر به بخش هایی که این پدیده را ساختار هستند می پردازیم. با وجود اینکه همه ی ما بشر هستیم ولی بیشتر می پنداریم که حقوق بشر را تنها حقوقدانان به ویژه حقوقدانان فرنگی می دانند. این است که سازمانهایی از هواداران، پاسدارن و کوشندگان حقوق بشر به وجود آمده اند که بیشترین خواسته ی آنها هم در بخش هایی از “منشور جهانی حقوق بشر” نمایان می شوند .

البته برخی از آزادیخواهان هم آرمان های خود را در لابلای این منشور جاسازی می کنند. با این وجود بیشتر کسان این منشور را نخوانده اند و آنها که آن را خوانده اند به درست و راست بودن ماده های منشور اندیشه نکرده اند. زیرا آنها، که خود به راستی بشر هستند، به نادرستی گمان می برند که برآیند کار بزرگان و حقوقدانان جهان، در مورد حقوق بشر، پدیده ای نیست که آنها بتوانند کاستی های آن را شناسایی کنند.

اگر ما به ساده ترین حقوق جانوران بنگریم، بدون آگاهی به ” منشور جهانی حقوق بشر”، می توانیم به بخشی از حقوق بشر پی ببریم. چون بشرهم جانداری برتر است، ارزنده و به نیروی خرد آراسته شده. جانوران برای “زیست” نیاز به آب و هوا و خوراک و جایگاهی دارند که با پرورش تن آنها همآهنگی داشته باشد. راز هستی ی جانوران در نیاز دیگری هم نهفته شده است که جانوران به آن شادمانی نیاز دارند که ما آن را جفت گیری می نامیم.

انسان نیز همین نیازها را دارد و افزون بر این ها انسان به پوشاک مناسبی نیاز دارد تا بتواند بر کاستی های جایگاه پرورش خود پیروز شود. امکاناتی که انسان بتواند نیازهای طبیعی خود را برآورده کند حق انسان است. کسانی که این امکانات را از انسان گرفته اند “حقوق بشر” را لگدمال کرده اند. آری حقوق بشر گرفتنی است، چرا که زورمندان جهان آنها را از بشر گرفته اند.

ما برای شناسایی انسان ستیزی  در حکومت اسلامی به دانش چندانی نیاز نداریم. در احکام اسلامی نه تنها بشر حقی به جز عبادت کردن ندارد بلکه حقوق طبیعی انسان هم از او گرفته شده است. اگر ما حق استفاده از آب و هوای پاک، امکانات فراهم کردن خوراک و پوشاک و آزادی در انتخاب همسر خود را می داشتیم تنها از حقوقی برخوردار بودیم که جانوران آزاد دارند.

آیا هوای شهرهای بزرگ ایران آلوده نیست؟ آیا آبهای زیرزمینی با پسداده های زهرآگین کارخانه های آلوده نشده اند؟ آیا احکام اسلامی در برگزیدن خوراک حق آزادی را از مردم نگرفته اند؟ آیا مردم ایران حق آزادی در انتخاب پوشاک خود را دارند؟ آیا بشر ایرانی حق آزادی در گزینش جفت یا همسر خود را دارد؟ آنچه هست، هست و آنچه نیست نداریم، ولی ما بشر هستیم، پس آنچه را که هست نباید بپذیریم و آنچه را که نیست باید بیآفرینیم.

این از راستی به دور است که ما گمان داشته باشیم که مردم در خوردن برخی از خوراکی ها آزاد هستند در حالیکه می دانیم که تنها شمار اندکی از مردم امکانات تولید و بازار فروش آنها را در دست دارند. می دانیم که بیشترین مردم برای سیر کردن شکم خود به کار یعنی به گرفتن مزد نیاز دارند و نیز می دانیم که پیدا کردن کار و گرفتن مزد تنها با سرفرود آوردن در برابر ستمکاران حکومت امکان پذیر است.

زیستن در آوارگی و شب را در زیر کارتن بسر بردن شایسته ی انسان نیست. خوردن و آشامیدن حق طبیعی هر انسان زنده است و نیازی نیست که این حق در منشوری نوشته شده باشد تا روشنفکران بتوانند این حق را در خواسته های خود بگنجانند. انسانی که در جامعه ی امروز زندگی می کند، نیاز به خوراک دارد، او برای فراهم کردن خوراک نیاز به آموزش، به کار، به کاشانه ای برای خواب، به بهداشت همگانی و بیشتر از همه نیاز به سامانی دارد که این نیازها را برای همگان فراهم کند.

در ماده  ی 3  از ” منشور جهانی حقوق بشر” آمده است:

>>هر کس حق زندگی ، آزادی و امنیت شخصی دارد<< .

آیا زندگی بدون فراهم بودن امکانات تهیه ی خوراک و پوشاک برای بشر مفهومی دارد؟ البته تبهکاری، دزدی، انسان ستیزی، جهادگری از امکاناتی هستند که برخی از انسانها از راه آز یا نیاز به سوی آنها کشیده می شوند. سازمان نیکوکاران جهان  به آوارگان جنگ، به کسانی که از بلای گرسنگی گریخته اند، به آنان که سر پناهی در کشور بیگانه می جویند خوراک و پوشاک می بخشد. درست است اینگونه بخشندگی ها جان برخی از انسان ها را نجات می دهد ولی چرا باید نخست توانمندی را از انسان گرفت و سپس به او یاری رسانید. آیا امکانات آزادی و سرافرازی را از مردم گرفتن و در خفت و خواری آنها را نیازمند ساختن نیکوکاری بشمار می آید؟

چگونه می توان از حقوق بشر دم زد در حالیکه انبوه بسیاری از مردمان جهان امکان سیر کردن خود را ندارند.

در ماده ی 13 از حقوق بشر آمده است:

>>(1) هر کس حق دارد در داخل هر کشوری آزادانه رفت و آمد کند و آزادانه محل زیستن خود را برگزیند.

  (2) هر کس حق دارد هر کشوری و از جمله کشور خود را ترک کند یا به کشور خود باز گردد.<<

آیا حقوقدانان جهان می دانند که همه ی کشورهای جهان این ماده ی حقوق بشر را زیر پا می گذارند؟ آیا نیاز انسان به آب و خوراک حقی نیست که در درون ماده 13 نهفته شده است؟

اگر ما اندکی به حقوق طبیعی بشر، که با هر کس زاییده شده است، بنگریم خواهیم دید که ” منشور جهانی حقوق بشر” کاستی های فراوانی دارد. انسان نباید حقوقدان باشد که بتواند نیازهای بشر را برای زیستن، شاید هم برای بهزیستن، بشمارد.

گسترش درماندگی، تبهکاری، تن فروشی و انسان ستیزی، که در حکومت اسلامی بی داد می کنند، پدیده هایی نیستند که از نیازها و امکانات مردم جدا باشند. پیوند این زشتی ها را، که در اجتماع ایران گسترده شده  اند، باید در ستمی که از احکام اسلامی بر مردم وارد می شود جستجو کرد. حقوق بشر نه تنها در حکومت اسلامی بلکه در بینش بیشتر مردم ایران پایمال می شود برای اینکه بینش ستمکاری در ایران مشروعیت دارد و ما با آن خو گرفته ایم.

اگر ما به نیاز یا حق طبیعی انسان نگاه کنیم، دستکم باید بپذیریم که انسان حق دارد جفت یا همسر خود را آزادانه برگزیند و بنا برخواسته ی آن جفت با هم آمیزش کنند و بدیهی است که می تواند به خواست همان جفت این پیمان یا این خواسته پس خوانده شود. ( این حقی است که بیشتر جانوران آزاد هم از آن برخوردار هستند)

حقوقدانان و جامعه شناسان زبردست جهان هم چیزی بیش از این، که در بالا گفته شد، در منشور حقوق بشر نگنجانده اند.

ماده ۱۶ از این منشور

>>(1) هر زن و مرد همسرپذیر حق دارند بدون هیچ مرزی در زمینه ی نژاد ، ملیت یا مذهب در پیوند همسری درآیند و خانواده ای را بنیان گذارند. آنها در پیوند و هنگام  همسری یا گسستن از یکدیگر دارای حقوق برابر می باشند.

(2)  پیمان آنها باید در آزادی و تنها به خواست آنها بسته شود.

(3) خانواده زمینه ی و ساختار نخستین بخش جامعه است و حق دارد که از پشتیبانی ی هموندان و قانون گذاران برخوردار شود.<<

اجرای درون مایه ی ماده ی 16 از منشور حقوق بشر در برخی از کشورهای اروپایی، نسبت به رشد فرهنگی ی شهروندان آن کشور، پیاده می شود. البته کلیساهای مسیحی پیوسته در تلاش هستند که این حق طبیعی مردم را پس بگیرند.

در ایران هیچگاه پیوند زن با مرد آزادانه نیست؛ چون برخورد زن با مرد بر اساس احکام اسلامی است و این احکام بر اساس دیدگاه قبیله ای پا گرفته اند. از دیدگاه اسلامی زن برای تصرف مرد پیدایش یافته است. یعنی زن پدیده ای است برای مصرف که نسبت به کیفیت جنس و زمان تصرف آن ارزیابی می شود. در عقد اسلامی زن را با “مبلغی معلوم” برای “مدتی معلوم” به مردی واگذار می کنند تا از هر راهی که مرد مایل باشد به این کشتزار وارد شود.

>> سوره ی البقره(آيه ی 223):

زنان شما کشتزار شما هستند، پس وارد شويد بر آنها هرآنگاه که بخواهيد و با هر روشی که بخواهيد.<<

در احکام اسلامی انسان نرینه، که مرد نام دارد، خود گناهکار و بنده ی الله است. او حقی بر الله ندارد ولی حکمت الله چنین بوده که او را به سروری بر زنان گماشته  است.

>> سوره ی النساء(آيه ی 34):

مردان به سروری بر زنان گماشته شده اند، آنها از دارايی خود خرج می کنند، الله به مردان بزرگی و نيرومندی داده است، اين است که الله برخی را بر برخی برتری می دهد. زن بايد فرمانبردار و راز دار او باشد. چنانچه نافرمانی کند او را بترسانيد و سپس او را از خوابگاه دور کنيد و پس آنگاه او را بزنيد تا فرمانبرار شود، پس از آن چاره جويی نکنيد که الله بالاتر و بزرگ است.<<

بیشترین مسلمانان هم به کردار زن را به بهایی، به نام مهریه، می خرند و مصرف می کنند و سپس از خود دور می سازند. در ایران مردان می توانند زنان را برای زمانی کوتاه با مبلغی ناچیز به مصرف برسانند. این زنان تا زمانی که تاریخ مصرف آنها نگذشته باشد در نهایت انسان ستیزی به مردان واگذار می شوند و سپس آنها را بسان میوه ی پوسیده ای از اجتماعی که آنها را آلوده کرده است جدا می کنند.

سموم این احکام انسان ستیز به آنگونه بینش همگان را در ایران آلوده کرده است که نه تنها مسلمانان، نه تنها مردان بلکه بیشتر زنان هم به این خواری و خفت ها تن درمی دهند یا در ناچاری این ستمکاری ها را می پذیرند.

(اینکه زنانی، ورای این بینش پست، در بخش ها و پیوندهای دیگر اجتماع به ارجمندی رسیده اند از سرشت و دانایی  خود زنان است که با رنج بسیار به دست آورده اند. بانوان پیشگام ایران با سرفرازی و پیروزمندی بندهای این ستمکاری ها را پاره کرده و توانایی خود را در بیشتر بخش های اجتماع نشان داده اند.)

برخی کسان بدون شرم از کودکان نگون بخت صیغه ای به گونه ای سخن می گویند که گویا این کودکان از سرشت خود برای حکومت اسلامی دشواری به وجود آورده اند. با وجود این که در احکام اسلامی برپاداشتن بازار خرید و فروش دختران جوان و مصرف کردن آنها به روشنی گنجانده شده است ولی فرزندی که از این سنت رسول الله به وجود می آید در قاموس اسلام جایی ندارد.

ما در ایران بر اساس احکام اسلامی، زنان را برای تصرف به مردان واگذار می کنیم، کودکانی را که از زنان مصرف شده زاییده شده اند از جامعه دور می سازیم، زنانی که به خواست خود با مردی آمیزش داشته باشند مجازات می کنیم. با این آلودگی های فرهنگی گمان می کنیم که ما خواستار اجرای مواد “منشور جهانی حقوق بشر” هستیم.

شاید کودکان کارتن خواب در آوارگی و نگونبختی حقی ندارند شاید هم بشر نیستند که حقی داشته باشند و گرنه در “منشور جهانی حقوق بشر” به حق آنها هم اشاره می شد.

در اجتماعی که شرم و ننگ نیست و انسان صاحب دارد و کشتن انسان را با پرداخت دیه به صاحب او مشروع می سازند، چرا نباید جوانان آن اجتماع در تنگ دستی بخشی از پیکر خود را به فروش بگذارند.

در اجتماعی که زن پدیده ای برای تصرف مردان است و بهای آن را با مدت مصرف می سنجند نمی توان از حقوق بشر سخن گفت تا چه رسد به برابری حقوق اجتماعی زن و مرد. زیرا در چنین اجتماعی مفهوم پدیده ی بشر، مفهوم حق، مفهوم برابری و مفهوم آزاد بودن انسان روشن نیست. در این اجتماع آمیزش آزادانه ی زنان را نا مشروع می نامند و زنانی را به جرم آن آمیزش سنگسار می کنند ولی تن فروشی را برای “مبلغ معلوم” و “مدت معلوم” شرعی می خوانند.

آیا کار برد کلمه هایی بسان مشروع یا نامشروع در مورد نیازهای طبیعی انسان با آزاد بودن انسان یعنی با حقوق بشر در تضاد نیست؟

اشتراک گذاری

پاسخی بگذارید

Translate »