به تارنمای دانشگاه جهانی کوروش بزرگ خوش آمدید . دانشجویان و کاربران گرامی برای نامنویسی و پیوستن به دانشگاه جهانی کورش بزرگ و جاگیری در دانشپایه های این کانون آموزشی باید اپلیکسشن این دانشگاه را بر روی تلفن های دستی خود کار بگذارید. این اپلیکیشن در بر گیرنده ی «آموزش ایرانشناسی » – «گاهشمار ایرانی» – «واژه یاب هومر» – «برگردان دبیره میخی به پارسی» – «تالار گفتگو» – «شناسه کاربری» – «واژه نامه انگلیسی به پارسی» – « آزمون» و… می باشد. پس از نام نویسی و پذیرش سامه های برنهاده شده می توانید از این گنجینه ی دانش بهره مند شوید.
سروده هایی از شاهنامه ی فردوسی بزرگ : چنین گفت موبد که مرد بنام / به از زنده دشمن بر او شاد کام ********** همه روی یکسر بجنگ آوریم / جهان بر بد اندیش تنگ آوریم********** بیا تا همه دست نیکی بریم / جهان جهان را به بد نسپریم********** نباشد همه نیک و بد پایدار / همان به که نیکی بود یادگار********** همان گنجِ دینار و کاخ بلند / نخواهد بُدَن مر تو را سودمند********** سخن ماند از تو همی یادگار / سخن را چنین خوارمایه مدار********** بسی رنج بردم در این سال سی / عجم زنده کردم بدین پارسی********** نمیرم از این پس که من زنده ام / که تخم سخن را پراکنده ام********** جهان یادگار است و ما رفتنی / به گیتی نماند به جز گفتنی********** به نام نکو گر بمیرم رواست / مرا نام باید که تن مرگ راست********** بخور آن چه داری و بیشی مجوی / که از آز کاهد همی آبروی********** به گیتی به از راستی پیشه نیست / ز کژی تبر هیچ اندیشه نیست********** چو با راستی باشی و مردمی / نبینی به جز خوبی و خرّمی********** به رنج اندر است ای خردمند گنج / نیابد کسی گنج نابرده رنج********** به نزد کهان و به نزد مهان / به آزار موری نیرزد جهان********** مکن بد که بینی به فرجام بد / ز بد گردد اندر جهان نام بد********** نگر تا چه کاری، همان بدروی / سخن هرچه گویی همان بشنوی********** تو تا زنده ای سوی نیکی گرای / مگر کام یابی به دیگر سرای********** سر مردمی بردباری بود / سبک سر همیشه به خواری بود**********
همه روزه به نامه سرای دانشگاه جهانی کورش بزرگ سر بزنید و با پخش این مروارید های دانش افزا در میان یاران خود، بر دامنه ی این ابر دانش افشان بیافزایید .
از راه آیکون های بالا می توانید به رسانه های گوناگون این دانشگاه دسترسی داشته باشید.
به دانشگاه جهانی کوروش بزرگ بپیوندید و در راستای بهروزگار مردم ایران از راه دانش افشانی با ما همازورشوید.
ز یزدان و از ما بر آن‌کس درود/که تارش خرد باشد و داد پود********** ز ما باد بر جان آن ‌کس درود/که داد و خرد باشدش تار و پود********** دگر آن‌که، «دانش» مگیرید خوار/ اگر زیر دستید اگر شهریار
با پشتیبانیهای مالی و یارمندیهای بیدریغ خود، بر توش و توان ما بیافزایید.
توانا بود هر که دانا بود****زدانش دل پیر برنا بود
زهر دانشی چون سخن بشنوی****از آموختن یک زمان نغنوی
چو دیدار یابی به شاخ سَخُن****بدانی که دانش نیاید به بُن
ندانی که ایران نشست منست****جهان سر به سر زیر دست منست**** چو ایران مباشد تن من مباد****بدین بوم و بر زنده یک تن مباد**** اگر سر به سر تن به کشتن دهیم****از آن به که کشور به دشمن دهیم**** دریغ است ایران که ویران شود****کنام پلنگان و شیران شود**** نمانیم که این بوم ویران کنند****همی غارت از شهر ایران کنند**** نخوانند بر ما کسی آفرین****چو ویران بود بوم ایران زمین**** اگر کشت خواهد تو را روزگار****چه نیکو تر از مرگ در کار زار

تفاوت انبوه پیروان با یک جوینده چیست؟

مردو آناهید

هنگامی که بیشتر کسان در مورد سامان کشورداری سخن می گویند به درون مایه ی واژه های اکثریت و اقلیت نمی نگرند. از کاربرد این واژه ها در ذهن هر کس کژپنداری و برداشت های گوناگونی ایجاد می شود. در جامعه ی آزاد که مردم می توانند اندیشه ی خود را آزادانه بگسترانند امکان آن وجود دارد که درستی یا کاستی های پدیده ای برای همگان شکافته و روشن بشود. چنین مردمی می توانند دانسته پدیده ای یا روندی را که نیک می شناسند برگزینند. در اجتماع آزاد، که اندیشمندان از بازگو کردن اندیشه ی خود نمی ترسند، می توان بر آگاهی و خرد مردم آن اجتماع تکیه کرد. پس در اجتماع آزاد می توان پدیده ای را که بیشترین شمار این مردم پسندیده اند برتر و درست تر دانست چون درستی و کاستی های آن پدیده برای همگان آشگار شده است. این است که رای اکثریت برای برگزیدن پدیده ای سزاوار ارجمندی است.

پهنه ی دانستنی ها به شمار اندیشه هایی بستگی دارد که در همپرسی به یکدیگر برخورد می کنند. چون دانستی ها که بر یکدیگر افزوده شوند گسترده تر می شوند. بر این اساس شماره ی آرای مردم آگاه میزان درستی ی گزیده ی آنها را نشان می دهد. ولی ندانستن در خور شمارش نیست و هر چه از نادانی کاسته شود کمتر زیان بخش خواهد بود.

عقیده از ندانستن برمی خیزد و نادانی دشمن راستی است. به نمونه ای بنگریم: عقیده ی شماری از مردم بر این بوده است که برخی از بیماران روانی(دیوانگان) پیامبران خدایانی هستند که با روان آنها پیوند دارند. پیروان این عقیده چیزهایی را که نمی دانسته اند از این بیماران می پرسیده اند. آیا اگر در اجتماعی پیروان این عقیده اکثریت را داشته باشند باید در آن اجتماع کشورآرایی را به دیوانگان سپرد؟.

اگر اندکی به درون مایه ی واژه ی اکثریت در کشورهایی که دموکراسی دارند بنگریم می بینیم که چون بیشترین، شمار از مردم، برنامه ی یک حزب را پسند کنند آن حزب برای اجرای برنامه هایش فرمانروا می شود. یعنی در دموکراسی حزب ها کوشش می کنند که به آنگونه مردم را برای اجرای برنامه ای آماده کنند که بیشترین مردم خواهان آن برنامه بشوند. مردم خودبخود جوینده و پژوهنده نیستند که از خودآگاهی خواهان برنامه ی حکومت باشند بلکه رسانه های همگانی مردم را برای اجرای چنین برنامه ای می پزند.

بسان اینکه بیشترین مردم آمریکا به ویژگی های کویت یا عراق کمترین آگاهی را دارند. با این وجود اکثریت آنها برای آزاد ساختن کویت یا عراق از دست صدام رای می دهند. اگر بیشترین شمار از این مردم با این گونه هیاهوی سیاسی همراهی  کنند و سود مردم آمریکا را در برنامه ی این حکومت بپندارند آن شمار مردم را اکثریت می گویند. کمتر شماری که با این هیاهو همگام هستند، ولی در این معرکه برای آمریکا چندان سودی را نمی بینند، این شمار را اقلیت می گویند. اندک شماری که به نیکی یا زشتی این کردار اندیشه می کنند آنها از گردانه ی حکومت بیرون هستند و به شمار نمی آیند.

یعنی اکثریت و اقلیت، هیچکدام، چگونگی و نیاز مردم آمریکا را بررسی نکرده اند و درستی یا نادرستی ی برنامه ی دولت را نمی شناسند. با این وجود می توانند در مورد چیزی که از زبان فرمانرایان می شنوند داوری کنند. در این اکثریت و اقلیت سازی، که آنرا دموکراسی نام نهاده اند، از ابزارهای فریب و دورغ سود برده می شود. از آنجا که برنامه های حکومت از سوی حزبی پیشنهاد یا قانونی می شوند مردم می توانند، پس از شناختن کاستی و نادرستی های آن برنامه ها، خواستار دگرگونی یا کنار گذاشتن آن برنامه ها بشوند.

به زبانی ساده: حکومت های دموکراسی هم مردم را فریب می دهند ولی معیار سنجش نیکی یا زشتی ، در کارکرد حکومت، دانایی و نگرش مردم است. مردم در مورد کارکرد حزب داوری می کند یعنی در دموکراسی بر نیروی خرد مردم ارج نهاده می شود نه بر عقیده ی مذهبی ی آنها.

درست است که در این حکومت ها تنها در مورد خواست و نیازهای حزب نه خواست و نیازهای مردم داوری می شود ولی هر کس با اندک آگاهی خودش می تواند آنچه را که او درست می داند برگزیند. پس در دموکراسی اکثریت و اقلیت را پیروان مذهب یا نژادی نمی سازند بلکه مردم از دیدگاهی، که خودشان می نگرند یا به آنها نشان داده می شود، آزادانه برنامه یا شیوه ای را برای کشورشان، نه برای عقیده شان، می پذیرند یا رد می کنند.

هرگاه نژاد، قبیله، گویش، سرزمین یا مذهب کسانی معیار گوناگون بودن آنها گذاشته شود سخن از اندیشه و بینش آن کسان نیست بلکه سخن از برتر شمردن کسانی بر کسان دیگر است. یعنی اجتماعی را پاره پاره کردن و بخشی از آن مردم را با نشانه ای میان تهی ارجمند شمردن و برای سروری و سرکوب بخش های دیگر اجتماع گماشتن است.

البته کسانی که خود ناخواسته و ندانسته به گروه ویژه ای پیوند خورده اند به ناچار در خودپرستی و ستیزه جویی پروده می شوند و اینکه شمار آنها بیشترین یا کمترین باشد تفاوتی ندارد. بسان سید تراشی در ایران که بیگانگان مهاجم، با همه ی پسماندگی ی فرهنگی و تاریخی که دارند، خود را برتر از ایرانی نامیده اند تا این عربزادگان بر مردم ایران حکمرانی کنند.

مفهوم واژه های اکثریت و اقلیت در اجتماع اسلامزده به مفهوم شمار پیروان یک مذهب است نه به مفهوم خواسته های بیشترین یا کمترین مردم در مورد شیوه ی کشورداری یا اجرای یک برنامه ی اجتماعی. در چنین اجتماعی نکوهش زشتی در کردار حکمرانان نشان آشگار کردن کاستی های آن مذهبی است که بر آن اجتماع حاکم شده است. بسان این که سرقبیله ای را امیر سرزمین نفت خیزی بنامند تا کسان این قبیله خود را حاکم بپندارند. امیری که دست نشانده ی دیگران است بر همه ی مردم آن سرزمین ستم می کند چون او امیر است و تنها با زور  اوامر او شرعی یا قانونی می شوند. ولی تنش اجتماعی در میان مردم قبیله ی ویژه با قبیله های دیگر است چون یک بخش از مردم برتر از مردمان بخش های دیگر شناخته شده است. از دیدگاه امیرسازان، برخورد به ستمکاری ی امیر برخورد به کسانی است که با قبیله ی امیر پیوند دارند نه برخورد به ماهیت ستمکاری. یعنی در بازار فریب بخشی از این مردم ستم و ستمکاری را می پذیرند چون خود را تافته ی جدا بافته ای می پندارند.

پیروان مذهب های گوناگونی که بدون بینش فرهنگی در اجتماعی پدیدار شده اند خواسته و نیازهایی جدا از دیگران ندارند و نمی توان نگرش انبوه آن مردم را در سوی پیشرفت جامعه گوناگون پنداشت. کسانی که مردم یک کشور را نسبت به نژاد، زبان، مذهب، پیشه حتا گذشته ی تاریخی جدا از یکدیگر و بخش پذیر می شمارند آرمان آنها پاره پاره کردن شهروندان از یکدیگر و گمراه ساختن نگرش مردم از شناسایی کردن راستی است.

اشاره ای به بینش فرهنگی: فرهنگ مردم ارزش های بینش آنها ست که با معیارهای خرد انسان سنجیده و پدیدار شده اند یعنی فرهنگ چون چشمه ای از درون اندیشه ی همان مردم جوشیده است. بینش فرهنگی همیشه نسبت به دانش و شناخت و نیازهای اجتماعی مردم در گذار دگرگونی و نوشوندگی است. بنابراین احکام و عقیده های مذهبی که از سوی الاهی و رسولی برای مردم پیش نویس شده اند بینش فرهنگی به شمار نمی آیند. یعنی پیروان یک مذهب که احکام مذهب خود را معیار سنجش می پندارند سوی نگرش آنها با عقیده های خشک آلوده شده و بینش آنها از مذهب گرفته شده است نه از فرهنگ.

هر یک از دین های الاهی مردمان را نسبت به عقیده های مذهب آنها بخش می کنند. آنها براین پندارند که مردمان نابخرد و ناتوان هستند و از این روی می خواهند پدیده های اجتماعی را هم  با احکام دین خودشان که آنها را بهترین می دانند بسنجند. برخی از این دین ها که کمتر اندیشه سوز هستند نادانی و ناتوانی ی مردمان را باور دارند ولی انسان را در انتخاب یکی از روش های بندگی آزاد می دانند(چون آنها همه ی رسولان را بسان شبان و مردمان را همسان گوسپند می شمارند).

در مملکت هایی چون عربستان و پاکستان حتا ترکیه هم، که بیشترین مردم آنها پیرو یک مذهب هستند، معیار حکمرانی اسلام است و این مردمان هویت و توان اندیشه ی خود را در دین اسلام گم کرده اند و نمی توانند مفهوم واژه هایی بسان خوداندیشی، آزادی، نماینده، همپرسی، راستی و درستی را بشناسند. بنابراین انتخابات در این گونه کشورها نمایشی است برای فریب دادن مردم و خشنود کردن جهانداران. هنگامی که به مردمی بخورانند، که خواسته و دانستنی های آنها در تاریخانه ی مذهبشان فشرده شده است، آن مردم این هویت دروغین را برخود می پوشانند و خرد خود را در پرورش آن مذهب به کار می بندند.

فرمانروایان جهان از واژه های اکثریت، اقلیت، ملت، انتخابات و رای گیری برای پیشبرد کار خودشان سخن می گویند و با این پوسته ها، که درون مایه ی دروغ دارند، همه ی جهانیان را می فریبند. پیروان یک دین یا یک عقیده دنباله رو هستند و شمار این پیروان برای ساماندادن کشوری اکثریت و اقلیت را نمی سازد. آرای پیروان اسلام را می توان به عنوان شمار بیعت کنندگان با یک امیرالمومنین شمرد ولی آرای آنها برای انتخاب نمایندگان مردم ارزش شمردن ندارد. زیرا پیروان دانسته چیزی را ارزشیابی نمی کنند بلکه آنها اوامر پیشوای مذهبی ی خود را دنبال می کنند؛ همانگونه که سپاهیان مطیع فرمان سپهدار هستند. بازده ی کردار یک سپاه می تواند ویران کننده یا سازنده باشد ولی سربازان برای ویرانی یا سازندگی همیار و همگام نشده اند بلکه آنها سرباز شده اند.

برای اینکه تفاوت شمار پیروان یک دین با شمار خواستگاران یک اندیشه را نشان دهم به نمونه ای می پردازم.

آمارگیران کشورها برای تخمین زدن میزان محصول خشکدانه ها، که غلات نامیده شده اند، پهنه ی کشتزارهایی، که کشت می شوند، معیار می گذارند. در اینجا کشاورز آزاد است که براساس آگاهی و امکانات فراهم شده ی خود هر تخمی را که نیکو می داند بکارد. یعنی گندم، جو، ارزن، چاودار یا ذرت برآیند گوناگون بودن خواسته و کار برزگران است. اگر آمارگیر پهنه ی کشتزار هر محصول را بداند او می تواند میزان محصول سالیانه ی کشورش را تخمین بزند. پس می توان از شناخت خواسته ی کشاورزان و بزرگی کشتزار آنها به میزان بیشترین محصول پی برد. ولی هیچ آمارگیری برای برآورد کردن محصول کشاورزی پهنه ی شورزار را، که چیزی در آنها نمی روید، به حساب نمی آورد. درست است که بزرگی زمین کشاورزی با میزان محصول گندم یا جو همآهنگی دارد ولی “گندم از گندم بروید جو ز جو”، از شن زاهای کویر، از سنگ ریزه ها نه گندم می روید و نه جو. چون تخم زنده رویند است نه دانه های سنگ شده.

شمار مردمی که اندیشه ی ویژه ای را می پسندند یا خواهان پیاده کردن برنامه ی ویژه ای هستند در خور آمار گیری و شمارش می باشد. بیشترین شمار هواخواهان یک اندیشه یا یک برنامه نشان برتری آن اندیشه یا آن برنامه بشمار می آید. زیرا می توان پذیرفت که بیشترین دانستنی ها در بیشترین شمار از مردم است. پس اکثریت آزاد بهتر می تواند نیکی یا زشتی ی پدیده ای را شناسایی کند. زمانی اندیشه ی اقلیت بارور می شود که آن اندیشه برای بیشترین مردم پخته و گوارا جلوه کند. عقیده ی مذهبی خشک و سنگ شده است و درخور روییدن نیست. انسان بر اندیشه ی خودش فرمانروا است ولی عقیده بر اندیشه ی انسان حاکم است.

اندیشه را می توان بررسی کرد و بافت ها و کاستی های آن اندیشه را آشگار ساخت تا همه ی کسان بتوانند با آگاهی آن اندیشه را بازسازی کنند و از کاستی های آن بکاهند ولی کسانی که پیرو عقیده ای هستند به ندانستن خود ایمان دارند که از “گم شدگان لب دریا” پیروی می کنند. کسانی که از اندیشه ی خود توان شناسایی نیکی و بدی در پدیده ای را ندارند پس داوری آنها در مورد آن پدیده بی ارزش است. هر اندک آگاهی بر دانشی که انسان دارد می افزاید و شمار آگاهی ها انبوه دانشی است که همگان دارند. دانایی در خور ستایش و ارزشیابی است ولی میلیارها ندانستن با اندک دانستن همسنگ نمی شود. شمار پیروان بودا در ایران به حساب نمی آیند چون اکثریت مسلمان هستند و مسلمانان چنین کسانی را سزاوار زیستن نمی دانند ولی شمار این پیروان حتا در همه ی جهان پهناور اکثریت هستند و این نشان پستی یا برتر بودن پیروان بودا نیست بلکه نشان نادرستی ی معیار سنجش ماست که به دروغ چنین سنجشی را پذیرفته ایم.

این پندار نادرستی است که اکثریت مذهبی باید از حقوق ویژه ای برخوردار باشند. شمار پیروان یک مذهب نشان درستی یا نادرستی ی عقیده ی آنها نیست بلکه نشان گرفتار بودن و نازا شدن خرد آنها در تنگنای آن مذهب است. کسی از عقیده ای پیروی می کند که در خود توان شناسایی ارزش های اجتماعی را نمی بیند. او خواسته های رسولی، مرشدی، پیشوایی یا امامی را دنبال می کند پس او از خودش آرمانی ندارد که راه رسیده به آن آرمان را بجوید.

بخش کردن مردم نسبت به شمار عقیده های مذهبی و از اکثریت و اقلیت مذهبی سخن گفتن کرداری است نابخردانه و گفتاریست نادرست. زیرا در چنین دسته بندی عقیده ی بخشی از مردم، که اکثریت دارند، پیشاپیش برتر و احکام آن مذهب قانون شمرده می شوند. ناجوانمردانه تر از این بخش یابی احکام اسلام است که عقیده ی دیگران را پست و پیروان آنها را جاهل و حتا گناه کار و سزاوار مجازات می داند.

تاریخ رشد پیروان مذهبی را نمی توان خواند و نمی توان شنید بلکه باید در لابلای گویش ها، اسطوره ها، یادداشت ها و نشانه هایی که در هستی ی مردمان برجای مانده است شناسایی کرد. یعنی اگر می خواهیم شناسایی کنیم که چرا در دوران ساسانی بیشترین ایرانیان زرتشتی بوده اند؟ باید از روان فراریانی پرسید که در جان مردمان کشورهای بیگان آمیخته شده اند. اینکه چرا پس از هجوم مجاهدین اسلام اکثریت ایرانیان مسلمان شده اند؟ باید از شهرهای ویران شده پرسید، باید از خانه های سوخته و از شمشیر و سرنیزه های یافته شده پرسید نه از اسلامفروشان راستین. اگر پرسش این است که چرا اکثر ایرانیان امروز پیروان مذهب شیعه هستند باید از ارواح سدها هزار سنی مذهبانی پرسید که در دوران صفویه کشتار شده اند. چنانچه می خواهیم بدانیم که چرا اکثریت مردم ایران به حکومت اسلامی تن درداده اند؟ باید از دیوارهای زندان ها پرسید یا از پایه های بلند دارها و باید از تازیانه ها و زنجیرهای شکنجه گران مسلمان پرسید نه از آیت الله های منتظرالخدمت.

اکثریت هایی که با شمار پیروان مذهبی به وجود آمده اند همه بر زور و بی دادگری بنیان داشته اند. اکثریت دینی حق ویژه ای برای کشورداری ندارد چنانکه هیچ دینی حق سروری بر مردمی ندارد و نیز نباید عقیده ی اکثرینی ارزش ویژه ای داشته باشد. اکثریت های دینی بر اساس ترس و ناآگاهی در پیروان آن دین پیدایش یافته اند.

مولوی در پیدایش این گونه اکثریت ها داستان شیرینی را بیان می کند:

روزی گرگ و روباه از شیر خواهش می کنند که آنها را در شکار همراهی کند. پس از آنکه آنها جانوری را شکار می کنند، شیر به گرگ فرمان می دهد که شکار را بخش کند. گرک سر و گردن جانور را بخش شیر و درون پیکر جانور را بخش روباه و دیگر مانده ی پیکر را بخش خودش پیشنهاد می کند. شیر که از این بخش یابی خشمگین می شود و گرگ را پاره می کند. سپس به روباه فرمان بخش کردن شکار را می دهد. روباه، بخشی را برای ناشتایی شیر و بخشی را برای نهار شیر و مانده را برای شام شیر که اسدالله، سرور درندگان و امیرالانعام است پیشنهاد می کند. شیر از پیشنهاد روباه خشنود می شود و می پرسد: تو این هنر بخش یابی را از کجا آموخته ای؟ روباه پاسخ میدهد: از سرنوشت گرگ. اگر اندکی به روند همین داستان اندیشه کنیم درمی یابیم که اکثریت مسلمان در زیر فشار ترس به وجود آمده است و احکام اسلامی در ترس بر ایرانیان تحمیل شده اند. برای بشر نشان خردمندی نیست که احکام هزارسال کهنه  را معیار سنجش پدیده های اجتماعی بگذارد.

پذیرفتن اکثریت دینی برای حکومت یعنی رد کردن خرد انسان، یعنی پذیرفتن ستمکاری از سوی خشم آوران، یعنی پایمال کردن حقوق اجتماعی دگراندیشان، یعنی پذیرفتن حکومت نابخردان بر خردمندان. اگر روشنفکرانی براین گمان هستند که کسانی می توانند بر مردم حکم برانند که توانسته اند اکثریت مردم را بترسانند و فریب بدهند. پس پیشاپیش چوب حکمرانی را به پیشوایان مذهبی سپرده اند و بر این اساس هم حکومت اسلامی در ایران مشروعت خواهند داشت. البته حکومت اسلامی هیچ حقانیتی ندارد که بر مردم به ویژه بر مردم ایران حکم براند. آزادیخواهان باید بدانند که ولایت فقیه شرعی است و الله این مشروعیت را به خلیفه ی خود می دهد ولی مسلمانان نه می توانند به ولایت فقیه رای بدهند و نه می توانند این مشروعیت را از فقیه بگیرند. نمایش انتخابانی در ایران بیعت گرفتن در زیر شمشیر است. یعنی بیعت کننده تعهد می کند که از اوامر فقیه اطاعت کند نه این که او کسی را انتخاب  کند. البته انسان خود را محور فرمانروایی می داند و ایرانیان هم در آزادی حاکمیت الله را نمی پذیرند.

در احکام اسلامی هیچ اندیشه ای به جز اوامر الله پذیرفته نمی شود. پیروان دیگر عقیده ها و دگراندیشان هم حق بودن و زندگی کردن ندارند و در درازای زمان باید در زیر فشار حکومت اسلامی نابود بشوند. همانگونه که از شمار پیروان عقیده های دیگر در کشورهای اسلامی اندک اندک کاسته می شود. بنا براین در کشورهای اسلامی تنها مسلمانان حق زندگی دارند ولی آنها هم، ورای اوامر الله، حق اندیشه کردن را ندارند.

در آیات قرآن حقوق اقلیت ها بدین گونه نوشته شده است.

سوره ی ال عمران، آیه ی 28:

مسلمان نباید دوست غیر مسلمان برگزیند، که این خواست الله نیست، مگر آنکه شر ایشان را دفع کنید.

سوره ی النساء، آیه ی 089 :

با نامسلمانان دوستی نکنید تا ایمان بیاورند و اگر باز از ایمان برگشتند، آنها را بگیرید و بکشید، که آنها دوست و یار شما نیستند.

سوره ی التوبه، آیه ی پنج:

همین که ماه حرام گذ شت، در کمینشان باشید، بر آنها هجوم بیاورید و بکشید مشرکان را با هر نیرنگی که می توانید، چنانچه نماز بگزارند و زکات بپردازند از خون آنها بگذرید که الله غفور و رحیم است.

سوره ی التوبه، آیه ی 29 :

بکشید کسانی  را که به الله و احکام (…) او ایمان ندارند، همچنین آن دسته که خود اهل کتاب هستند ولی اسلام را نپذیرفته اند، مگر اینکه تعهد کنند که با خواری و خفت بدست خود جزیه(جریمه ی دگراندیشی در اسلام) بپردازند.

در حکومت اسلامی به دروغ از حقوق اقلیت های مذهبی سخن رانده می شود. مگر اکثریت، که شیعه مذهب هستند، از حقوق اجتماعی برخوردار است که انسان بتواند از حقوق اقلیت هایی سخن بگوید؟ مگر وکلای مسلمان حق یا توان اندیشیدن دارند که در مورد نیکی یا زشتی احکام اسلامی گفتگو کنند؟ حتا این نابخران نمی توانند کشتن انسان را نکوهش کنند آنها میزان دیه ی مسلمان و دیه ی کافر را از فقیه می پرسند. این کسان تا آن اندازه خود را نادان می پندارند که حتا نمی توانند بدون اوامر فقیه این احکام پسمانده را از قرآن برداشت کنند. این پسماندگان بی چاره که کشتن انسان را با پرداخت پول مشروع می دانند توان آن را ندارند که حقوق بشر را بشناسند. اگر در مجلس حکومت اسلامی اقلیت های مذهبی هم یک وکیل دارند، یکی برای این است که زشتی انسان ستیزی در احکام اسلامی پوشیده بماند دیگر این که اقلیت ها را به وظیفه و ناچیز بودن خودشان آگاه کنند به این امید که آنها هم در زیر ستمهای قانونی از خود بیزار و اسلام را ستایش کنند.

یکی از شوربختی های ما ایرانیان این است که بخشی از روشنفکران نمی خواهند یا نمی توانند برون از تنگنای اسلام بیندیشند. جدال و گاهی پرسش آنها بر این است که آیا آن آزادی های اجتماعی را که روشنفکران خواهان آنها هستند در اسلام وجود دارند یا نه؟ اگر کسانی پس از هزار و چهارسد سال هنوز نمی دانند که آزادی، دموکراسی یا مردمسالاری نمی تواند در اسلام وجود داشته باشد، چون در اسلام الله حاکم و مردم محکوم و قرآن حکمی است که برای آنها امر شده است، پس این کسان تفاوت مفهوم دانستن با عقیده داشتن را نفهمیده اند یا نمی دانند که عبد الله برده ی الله است و نمی تواند آزاد باشد. آنها تفاوت مفهوم حکم و حق را نمی شناسند و نمی فهمند که احکام یعنی اوامری که برای عبودیت بشر صادر شده اند نه برای حقوق بشر و بندگان الله تنها وظیفه  دارند نه حق.

اشتراک گذاری

پاسخی بگذارید

Translate »