به تارنمای دانشگاه جهانی کوروش بزرگ خوش آمدید . دانشجویان و کاربران گرامی برای نامنویسی و پیوستن به دانشگاه جهانی کورش بزرگ و جاگیری در دانشپایه های این کانون آموزشی باید اپلیکیشن این دانشگاه را بر روی تلفن های دستی خود کار بگذارید. این اپلیکیشن در بر گیرنده ی «آموزش ایرانشناسی » – «گاهشمار ایرانی» – «واژه یاب هومر» – «برگردان دبیره میخی به پارسی» – «تالار گفتگو» – «شناسه کاربری» – «واژه نامه انگلیسی به پارسی» – « آزمون» و… می باشد. پس از نام نویسی و پذیرش سامه های برنهاده شده می توانید از این گنجینه ی دانش بهره مند شوید.
همه روزه به نامه سرای دانشگاه جهانی کورش بزرگ سر بزنید و با پخش این مروارید های دانش افزا در میان یاران خود، بر دامنه ی این ابر دانش افشان بیافزایید .
از راه آیکون های بالا می توانید به رسانه های گوناگون این دانشگاه دسترسی داشته باشید.
به دانشگاه جهانی کوروش بزرگ بپیوندید و در راستای بهروزگار مردم ایران از راه دانش افشانی با ما همازورشوید.
با پشتیبانیهای مالی و یارمندیهای بیدریغ خود، بر توش و توان ما بیافزایید.

خرد را از تاریکخانه ی ایمان آزاد کنیم

مردو آناهید

تا جایی که پدیده ای در خور سنجش است و مردمان آن را که می شناسند، آنها می توانند آن پدیده را در گویش خود بیان کنند، تفاوت ویژگی های آن پدیده در سخن گوینده و برداشت شنونده ناچیز است. پدیدهایی بسان آهن، نفت، هوا، آب، گرما و …. برای همگان در خور فهم و در خور آزمون یا سنجش هستند. از این روی برای شناسایی یا خرید و فروش این پدیده ها نه تئوری، نه عقیده های گوناگون، نه مذهب و نه حزب ویژه ای پدیدار می شود که ادعای ی حقیقت و شناحت مطلق آنها را داشته باشد. چون انسان به دانشی رسیده که ساختار این گونه پدیده ها را شناسایی و بر همگان آشگار کرده است. میزان تولید و بازار فروش این پدیده ها بستگی به نیاز مردم به آنها دارد. هر کس هم در هر کجای جهان می تواند بدون ترس در مورد پی آیند اینگونه پدیده ها، در زندگانی بشر، سخن بگوید. ( البته اگر سود یا زیان آنها به دکانداران دین پیوند نداشته باشد)

پدیده های ندید یا ذهنی بسان هوش، خرد، مهر، راستی، آزادی، آسایش، مردمسالاری و دمکراسی، که نه به درستی معیار شناسایی و نه ابزار سنجشی برای آنها وجود دارد، با چهره های گوناگون در ذهن مردم نگاشته می شوند. از این روی پیوسته کسان بسیاری کوشش کرده اند تا تصویر این پدیده های ندید را، در کردار کسان یا در برآیند کارکرد آنها، به همگان بنمایانند.

چون این گونه پدیده ها ندید، ذهنی، هستند عقیده ها، مذهب ها و حزب های گوناگونی هم پدیدار شده اند که ادعای دانستن و شناخت مطلق این پدیده ها را دارند. هستی ی این پدیده ها، برخلاف کالاهای تولید شده، از نیاز یا کشش مردمان به آنها پیدایش نیافته است بلکه نیاز مردم به این پدیده ها تنها در نابودی یا کاستی ی آنها پدیدار می شود. چون این پدیده ها بخشی از وجود زندگانی انسان بشمار می آیند، هستی ی آنها تنها در نبودن آنها در خور شناسایی است، یعنی بدون مهر، راستی و آزادی زندگانی ی انسان تلخ و رنج آور می شود.

تا پیش از پیدایش مذهب در روی زمین، تا زمانی که هستی ی انسان از هستی ی طبیعت بود، یعنی خالقی او را خلق نکرده بود، او آزاد و با مهر زاییده می شد و به نیروی خرد آراسته بود و چندان نیازی هم به تعریف یا شناسایی آزادی یا حقوق بشر نداشت.

از زمانی که کسانی، برای حکمرانی و برده پروری، خالقی را آفریده اند آنها ذهن انسان را در تاریکخانه ی آن خالق گرفتار کرده اند. از آن پس انسان نادان و بنده یا عبد خالق می شود این است که این مخلوق هیچ چیز حتا آزادی را نمی شناسد. او محکوم است که گوسپندوار، در گله هایی که دین فروشان درست کرده اند، بسوی مرگ رانده  شود تا او پس از مرگ رستگار گردد. البته کسانی که ورای احکام حاکم اندیشه و خواسته ای نداشته باشند، آنها نیازی هم به آزادی ندارد، آنها تنگی و تاریکی را در احکام حاکم احساس نمی کنند.

از این روی فیلسوف ها، اندیشمندان، پژوهشگران، مردم شناسان، آزادیخواهان بسیاری که در جهان پدیدار شده اند این پدیده های ندید، ذهنی، را از راه آگاهی برای مردم تعریف کرده اند و به همراه آنان هم دین فروشان، حکمرانان و نابخرادانی پیدا شده اند که در تاریکی ی ذهن مردم دروغ های خود را به نام این پدیده ها به مردم فروخته و می فروشند.

کسی که مسلمان زاییده می شود، یعنی بند بردگی را پیش از زادن بر گردنش نهاده اند، چگونه می تواند به مفهوم “آزادی” پی ببرد؟ او از زمان کودکی باید بپذیرد که انسان نادان خلق شده است و نیاز به اطاعت از اوامر رسول الله دارد و آنچه را که او خودش اندیشه می کند شیطانی و گمراه کننده هستند. مردمی که به بردگی ی الله تن در داده اند چگونه می توانند به مفهوم ” مردمسالاری” پی ببرند؟.

از آنجا که ویژگان برخی از پدیده های مادی از سوی کسانی شناسایی و در کتاب هایی گردآوری شده اند، انسان آموخته است که می توان از راه آموزش به دانش این پدیده ها پی ببرد، او گمان می برد که راه شناخت پدیده هایی چون هوش، خرد، مهر، راستی، آزادی و آسایش هم تنها از راه خواندن کتاب ها می گذرد. از این را هم انسان به سادگی به دام شیادان و دین فروشان گرفتار می شود. در حالیکه این پدیده های ندید، ذهنی، در انگیزه های انسان هستند و با انسان زاییده می شوند. هر انسانی با به کارانداختن خرد خود می تواند در راستی از هوش خود بهره مند شود و نیکی یا زشتی های هستی را برای آسایش زندگی خود شناسایی کند. انسانی که آزاد از پدیده های هستی روییده است خودش پدیده ها را می آزماید و دانش آنها را می آموزد. زیرا او دانش پیشینیان را هم از راه همزیستی فرا گرفته و آنچه را که هزاران سال نیاکان او آموخته  بوده در پیوندهای اجتماعی به او رسانیده اند. او توانایی دارد که زندگی خود را سامان دهد و نیازی به عبادت و اطاعت کردن از خالقی را ندارد. چون او آزاد است که خودش بیندیشد.

پدیده هایی بسان ” آزادی” را نمی توان در چارچوب یک مذهبی یا یک ایدئولوژی گنجانید چون هر مذهب یا هر ایدئولوژی بر اندیشه ی کسانی که به آن ایمان بیاورند فرمانروایی می کند. کسی که افسار اندیشه اش را به دست دیگران سپرده، آنکه خردش به ایمانش پیوسته است، او نمی تواند آزادانه در مورد پدیده ای اندیشه کند.

در هیچ مذهب یا عقیده ای نمی تواند آزادی ی مردم را جای داد. چون هر مذهب و عقیده ای آزادی را از مردم جدا و میدان آزادی آنها را، در دستورهای آن مذهب و عقیده، تنگ می کند. انسان خردمند در سامان مردمسالاری مرزهای آزادی انسان را در اجتماع، نسبت به نیازهای شهروندان، نشانه گذاری می کند ولی برای اندیشه ی انسان مرز و کرانه ای وجود ندارند.

جانوران سرکش بسان خرگوش، آهو و پرندگان آزاد هم، بدون خواندن کتاب یا داشتن مذهب و رسولی، آزادی را به خوبی می شناسند و به دستور های کسی ایمان نمی آورند و حتا فریب آب و دانه ی رایگان را هم نمی خورند. این جانوران هم بسان انسان آزاد زاییده شده اند ولی آنها بردگی ی هیچ خدایی را نمی پذیرند. آنها برای گرامی داشت زندگی مرزهای آزادی خود را به کردار شناسایی و از جان خود را در برابر درندگان نگهداری می کنند.

پدیده ی ” مردمسالاری” را هم نمی توان در دستوری پیشنویس کرد و به مردم خورانید. مردم یا خودآگاه و بر خرد خود فرمانروا هستند یا اندیشه ی آنها در زندان ایمان به بند کشیده شده است و از ایمان خود پیروی می کنند. کسی که به عقیده ای ایمان آورده است او بر خرد و اندیشه ی خود فرمانروا نیست یعنی او مطیع اوامر کسانی است و او نمی تواند که برخود سالار باشد. مردمی که به دینی ایمان دارند آنها را امت یا پیروان آن دین می نامند، رشد اندیشه ی آنها را می توان با ویژگی های آن دین ارزیابی کرد، بنابراین واژه ی ” آزاده” یا سالار بودن بر خویشتن سزاوار این کسان نخواهد بود. مردمسالاری پدیده ای نیست که بتوان آنرا به مردم انداخت یا در اساس کتاب قانون یادداشت کرد به این امید که بر اساس آن کتاب مردم بر خود فرمانروا خواهند شد.

انسانی که در تصورش خالقی را بپذیرد که صاحب اوست پس خالق را بر خود حاکم می داند و نادانستی های خود را نشان دانش خالق می پندارد. مانند یک مسلمان که تضادهای دانش با اوامر رسول الله را نشان نادانی خود و حکمت الله می داند. هر چند که یک مسلمان کوراندیش تر باشد بیشتر از عظمت و قدرت الله در شگفت می ماند و به همان نسبت هم به نادان بودن خود و دانایی والیان اسلام ایمان می آورد.

دانش و دانشنامه ی یک مذهبی نشان آگاهی هایی است که او در کتاب ها خوانده و شاید هم بتواند آنها را بازگو کند ولی دانشنامه نشان خردمندی ی او نیست. انسان خردمند گستاخ و جوینده است، دستکم به اندازه ی یک خرگوش، او هرگز  به عقیده ای که بر خلاف تجربه های او باشد ایمان نمی آورد. از زمانی که حکمرانان، به کمک دین فروشان در ذهن انسان فرو کرده اند که او مخلوق خالقی است، توانایی خرد را از انسان جدا و آنرا در سیاهچال ایمان زندانی ساخته و فقیه را به زندانبانی از خرد انسان گماشته اند. از آن پس خرد انسان در زندان ایمان، که تاریک است، تنها به خواست حکمرانان و از سوی شیادان دین فروش به بیگاری کشیده می شود. این است که چنین انسانی، از توانایی خرد خود بی خبر است، مفهوم ساده ترین پدیده ها را در مذهبش می جوید و از فقیه می پرسد.

ایمان آوردن به عقیده ای دردناک تر از ندانستن و اندیشه نکردن در مورد پدیده های هستی است زیرا کسی که دانشی را نمی شناسد می تواند آن دانش را بیاموزد و سپس بر خرد خود فرمانروایی کند ولی کسی که به مذهبی ایمان دارد دانستن هر دانشی را در ایمانش جاسازی می کند و از این روی به نیروی ایمانش، که بر خرد او فرمانرواست، افزوده می شود.

یک اسلامزده با هر دانشنامه ای نمی تواند یک دانشمند باشد چون برداشت او از پدیده های هستی تنها از راه ایمانش می گذرد نه از راه دانشی که در کیسه ی عقیده اش انبار کرده است. او را می توان یک دانشدان نامید چون آگاهی هایی را که در کتاب ها می خواند او را خودآگاه  نمی کنند بلکه بر شگفتی او از خالقش می افزایند.

یک روشنفکر اسلامزده می تواند بداند که خواندن چند کتاب دینی، که در آنها بیشتر از احکام کهنه و داستان های دروغ پراکنده گویی شده است، کسی را همه چیزدان نمی کند. با این وجود دیده می شود که اسلامزدگان گفتار اسلام سازان را با گوش پنهانی ی ایمان خود می شنوند و باور دارند که اسلام سازان به کشفیات و کرامات والایی دست رسی یافته اند و امیدوارند که آنها از راه کشفیات اسلام فروشان گره های دشوار اجتماع ایران را باز کنند.

یک اسلامزده نه تنها با نیروی خرد انسان آشنایی ندارد بلکه او به نادان بودن انسان ایمان دارد. این است که اسلامزده انسان را پست می داند و او را نادان می شمارد و پستی و نادانی را نشان برتری انسان بر جانوران می پندارد و به بردگی و بندگی خود در برابر خالق اعظم و دانا می بالد.

تصور مسلمانان، یا کسانی که به مذهبی ایمان دارند، از دمکراسی یا مردمسالاری حکمرانی ی شرعی بر مردم است نه سامان کشورآرایی بر پایه ی خواسته های و نیازهای مردم. یعنی همان تصویری است که مسلمانان، خودآگاه یا ناخودآگاه، از حکومت الله در ذهن خود کشیده  اند. مسلمانی که با ایمان است او نیروی خرد را نمی شناسد و عقل را برای قبول اوامر دینی ستایش می کند او کسی را عاقل می داند که بدون چون و چرا از احکام شریعت اطاعت کند. از این روی اسلامزدگان هم می خواهند سیمای  آزادی و مردمسالاری را در عقیده های مردم پیدا کنند تا بتوانند به آسانی به حکومت برسند. البته مفهوم آزادی و مردمسالاری در ذهن آنها همان مفهوم حکومت حاکم بر محکوم است.

اشتراک گذاری

پاسخی بگذارید

Translate »