به تارنمای دانشگاه جهانی کوروش بزرگ خوش آمدید . دانشجویان و کاربران گرامی برای نامنویسی و پیوستن به دانشگاه جهانی کورش بزرگ و جاگیری در دانشپایه های این کانون آموزشی باید اپلیکیشن این دانشگاه را بر روی تلفن های دستی خود کار بگذارید. این اپلیکیشن در بر گیرنده ی «آموزش ایرانشناسی » – «گاهشمار ایرانی» – «واژه یاب هومر» – «برگردان دبیره میخی به پارسی» – «تالار گفتگو» – «شناسه کاربری» – «واژه نامه انگلیسی به پارسی» – « آزمون» و… می باشد. پس از نام نویسی و پذیرش سامه های برنهاده شده می توانید از این گنجینه ی دانش بهره مند شوید.
همه روزه به نامه سرای دانشگاه جهانی کورش بزرگ سر بزنید و با پخش این مروارید های دانش افزا در میان یاران خود، بر دامنه ی این ابر دانش افشان بیافزایید .
از راه آیکون های بالا می توانید به رسانه های گوناگون این دانشگاه دسترسی داشته باشید.
به دانشگاه جهانی کوروش بزرگ بپیوندید و در راستای بهروزگار مردم ایران از راه دانش افشانی با ما همازورشوید.
با پشتیبانیهای مالی و یارمندیهای بیدریغ خود، بر توش و توان ما بیافزایید.

در ایمان، ماهیت پدیده ها گم می شوند

مردو آناهید

ما بیشتر بدون آن که ماهیت یک پدیده را بشناسیم از تصویری، که از راه احکام مذهبی در ذهن ما نگاشته شده است، برانگیخته می شویم و بازتاب آن تصویر را در کردارمان نشان می دهیم. ما چنین پدیده هایی را از راه خرد و با اندیشه ی خود بررسی نمی کنیم. این است که کارکرد ما، در برابر برخی از پدیده ها، بازتاب اندیشه و برآیند خرد ما نیست.  برای روشن شدن سخن بهتر است نمونه هایی را بررسی کنیم.

نمونه ی 1: هنگامی که ما ایرانیان در روزنامه ای می خوانیم، که مادری دختر خرد سالش را برای چند ساعت به مرد ثروتمندی واگذار کرده و مبلغ معلومی را برای این تصرف دریافت کرده است، از کارکرد این زن احساس خشم و کینه توزی در ما برانگیخته می شود، رنج از وجدان، نفرت از انسان ستیزی، شرم از ناتوانی ما را آشفته و افسرده می کند. شگفتی در این است که همه ی ما بارها شنیده و شاید هم از نزدیک دیده ایم که در ایران  پدر و مادرانی دختران خردسال خود را در بهای مبلغی، که گاهی هم آن مبلغ پرداخت نمی شود، به “عقد” مردی بیگانه ولی پولدار در آورده اند ولی ما از کردار آن پدر و مادر چنین آشفته و خشمگین نشده ایم.

اگر اندکی به زشتی ی این ستمکاری، که براین دختر بچه ها وارد می شود، بنگریم خواهیم دید که ماهیت این کردار به مبلغ معلوم و مدت تصرف بستگی ندارد بلکه زشتی ی این کارکرد در این است که دختر جوانی، از سوی پدر و مادرش، به تصرف مرد بیگانه ای واگذار می شود. زشتی ی این ستمکار در بینش اجتماعی آن جامعه است که پدر و مادر خود را صاحب فرزند می دانند. در آن اجتماع مردی می تواند آینده ی جوانی را پیشاپیش بخرد، بسوزاند و خاکستر کند. زشتی این کردار در این است که مردم آن اجتماع از این ستمکاری شرمنده نمی شوند. زشتی ی این زشت کرداری در این است که ما زشتی ی این کار را نمی بینیم. چرا که ما بارها با سرفرازی از مادربزرگان خود گزارش می دهیم که در خردسالی به تصرف پدربزرگانمان درآمده  اند و بدون سرافکندگی از جوانی و ناپختگی آنها در مورد آمیزش زن و مرد گفتگو می کنیم. آیا به کار بردن کلمه ی” عقد” تا این اندازه کوبنده است که توان اندیشیدن را از ما می گیرد؟ آیا هنگامی که تجاوز به کودکان مشروعیت داشته باشد پسندیده می شود؟

نمونه ی 2: می بینیم که هنوز هم حکومت های اسلامی دست دزد را با تبر می زنند تا دزدی قصاص شود. آنها عقیده دارند که با اجرای اوامر قرآن دزدی از میان می رود. آنها نه مفهوم دزدی و نه زشتی ی ماهیت آنرا می شناسند و نه می خواهند که زشتی ی این کردار بر مردم آشگار شود. چون همین مردمان برای تاراج و غارت دارایی ی کسانی که آنها را مرتدان و کافران خوانده اند یورش می برند و خانمان آنها را مصادره می کنند یا به غنیمت می برند. همین مردم که دست انسانی را به جرم دزدی می برند با افتخار از سرزمین هایی سخن می گویند که در پناه حکم جهاد آنها را به تصرف درآورده اند و مرمان آن سرزمین ها را با زور شمشیر مسلمان کرده اند. این مردم از دست برد به دارایی کسان بیزار نیستند بلکه آنها آن دست بردی را نمی پسندند که شرعی نباشد.

تاریخ گواهی می دهد که حکم جهاد و غزوات رسول الله برای به دست آوردن دارایی دیگران انجام شده اند. قوانین جهاد و جزیه بر اساس شرعی ساختن کردار دزدی است که با زور و خشم جهادگران اسلامی به اجرا در می آیند. همیشه  دزدان بزرگ نسبت به دله دزدان سختگیر بوده اند و از این راه توانسته اند زشتی ی کردار خود را بپوشانند.

نمونه ی 3: هنگامی که زمین لرزه ای خانه های کسانی را ویران می کند، دیده می شود که مردمی با جان و دل به کمک رنج دیدگان می شتابند، می کوشند که آنها را یاری دهند. در این کردار نشان می دهند که آنها از رنج دیگران آزرده و از شادی ی دیگران شاد می شوند. این کمک رسانی به رنج دیدگانی، که خودی یا بیگانه باشند، بستگی ندارد چون دیده ایم که کشورهای بیگانه نزدیک به 6 میلیارد دلار به حکومت پاکستان کمک می کنند چون در زمین لرزه ی سختی خانه های بسیاری از مردم مسلمان این کشور ویران شده است. (البته کشورهای مسلمان به مردمان غیر مسلمان کمک نمی کنند)

باز می بینیم که همین کشورهای دلسوز و مهربان جنگ افزارهایی می سازند، می فروشند، می خرند، به نمایش می گذارند که ویران کننده هستند و گاهی می توانند نیرویی دهشت آورتر از زمین لرزه را به وجود بیاورند. آنها از کارکرد این جنگ افزارها با شگفتی سخن می گویند و ویران ساختن خانمان دیگران را پیروزی ی خود می شمارند. آیا این کسان از رنج دیگران آزرده یا از آزار دادن دیگران شاد می شوند؟

سخن از خانمان براندازی و ستمکاری در جنگ نیست. سخن از این است که ما ماهیت زشتی یا زیبایی کرداری را نمی شناسیم. ما از ویران شدن خانمان دیگران نسبت به جهان بینی و عقیده ی خود زمانی آزرده، زمانی خاموش و گاهی شادمان می شویم. ما زشتی ی کردار خودمان و رنج دیگران را نمی بینیم و نمی خواهیم یا نمی توانیم برآیند کردار خود را ارزشیابی کنیم. ما خرد خود را به تصرف حکمرانان عقیده ها واگذار کرده ایم تا آنها برای ما بیندیشند. آیا اشک رنج دیدگان زمین لرزه سوزنده تر از اشک آورگان جنگ است؟

نمونه ی 4: در بیشتر کشورهای پیشرفته مجازات اعدام برچیده شده است چون این مردمان به درستی جانستانی را کرداری زشت و جانستانی ی قانونی را ننگی برای بشریت می دانند. در برخی از همین کشورها شمار بسیاری تفنگ یا ابزارهای آدم کشی در دسترس مردم گذارده می شود تا آنها در موردی که قانون اجازه می دهد کسی را بکشند. در پارلمان همین کشورها به بمب باران کردن کسانی یا سرزمینی رای می دهند. حکومت همین کشورها از کنار کشتار و جانستانی هایی که پیوسته در کشورهای دیگر روی می دهند به آرامی می گذرند چون آنها انسان ستیزی را بخشی از ویژگان کردار آن مردمان می دانند. البته مردمانی که پیرو عقیده ای هستند  از آزار دادن کسانی، که به آن عقیده کافر باشند، احساس آرامش می کنند. آنها به کردار نشان می دهند که به عقیده ی خود ایمان دارند و رنج دیگران را پیروزی ی خود می شمارند.

مجازات اعدام نشان کمرنگی از بينش انسان ستيزی در دين های سامی است. در اين عقيده ها که انسان مخلوق خالقی قهار و پر زور است و، برای انسانی که بندگی او را نپذيرد، کمترين مجازاتش تن آزاری و جانستانی است. این است پيروان اين دین ها آدم کشی را از الاهان خود می آموزند. ديدگاه این چنین مردمی در سیاهچال ایمان بسته شده است. برای آنها ستمکاری های همگانی، که زاييده ی بينش خود آنهاست، ناگوار جلوه نمی کنند.

شیره ی سخن در این است که یک مسلمان از بنیادش مردم آزار نیست، هر چند که او خود را مخلوق الله بداند، ولی از راه عقیده اش کینه توزی و ستیزه جویی هایی نسبت به نامسلمانان در نهادش پرورش داده می شود. در زمانی شراره های این کینه توزی ها می توانند ایمان خفته ی او را بیدار کنند و با خشم بر دیگران فروریزند.

جوانان مسلمان، که اندیشه ی آنها کمتر در زمینه ی زندگی ریشه دوانده است، می خواهند هرچه زودتر و آسان تر به خوش گذرانی در یک زندگی بپردازند و از این روی آنها در کشتن کافران بیشتر شتاب دارند.

مجاهدین جوانی که جان خود را برای کشتن دیگران بکار می برند از متولیان اسلام بسیار خودخواه تر هستند. زیرا آنها این جانبازی ها را تنها برای رسیدن به عیش و عشرت بی دردسر انجام می دهند. آنها در این آدمکشی ها تنها و تنها به پاداشی می اندیشند که الله به آنها وعده داده است و در این راه کشته شدن دوست یا دشمن برای آنها بی تفاوت است. آنها می پندارند که با پیش کش کردن، جان بی ارزش و گندیده ی خود، به الله به والاترین و برترین جایگاهی می رسند که در تاریکخانه ی ذهن خود تصور می کنند.

این خودخواهی و خودپرستی مجاهدین جوان است که آنها را به این سوداگری وادار می کند ولی متولیان اسلام و برخی دیگر به نادرستی این خودپرستی را از خودگذشتگی می نامند. این مسلمانان، با ایمانی که به جهاد و معاد دارند، ماهیت آدم کشی را نمی بینند این است که از ریختن خون دیگران سرمست می شوند. هر کردار زشتی، از دیدگاه مسلمانان با ایمان، زیبا جلوه می کند به ویژه که بازده ی آن کردار برای آنها سودآور باشد.

به هر روی فرمانروایان کشورهای اروپایی در شناسایی مجاهدین اسلامی، که آنها را تروریست  می نامند، درمانده و ناتوانند. چون همه ی مسلمانان که مجاهد و همه ی مجاهدین که تروریست نیستند. داشتن عقیده ی اسلامی، داشتن ایمان به جنت، آموختن و آموزش جهاد هم در قوانین حقوق بشر جرم شناخته نمی شوند. بنابراین هراندازه که در این کشورها آزادی را بر مردم تنگ تر بگیرند آنها نمی توانند از کردار مجاهدین اسلامی پیش گیری کنند. شاید آنها بتوانند از بمب گذاری در هواپیماها بکاهند ولی از شمار تروریست ها و تیزی ی شمشیر آنها کاسته نمی شود. در این کشورهای آزاد ، که مردمان آنها از دیدگاه اسلامی کافر و نجس هستند، میلیون ها مسلمان و هزاران مجاهد زندگی می کنند که شمار این مسلمانان و مجاهدپروران روزافزن است. اروپایی ها و آمریکایی ها با تروریسم اسلامی مبارزه نمی کنند بلکه آنها اژدها را در آستین خود پرورش می دهند و آتش را زیر خاکستر پنهان می کنند به امید آن که روزی بتوانند از زهر و شعله ی آنها به سود خود بهره ببرند.

ماهیت تروریسم در حکم جهاد است، در ساختار ماهیت اسلام است که تروریست می پروراند. گرفتار ساختن چند مجاهد یا پیش گیری از انفجار چند بمب نشان پیروزی بر تروریسم اسلامی نیست. خشن ترین جنگ افزارها در ذهن مجاهدین مسلمان ساختار پیدا می کند و این جنگ افزار را با هیج دستگاهی نمی توان شناسایی کرد.

البته تا زمانی که اروپایی ها می خواهند از راه اسلام بر مردمان سرزمین های دیگر فرمانروایی داشته باشند از ساختن شدن این جنگ افزارها، که در ذهن مسلمانان آماده ی کاربرد  هستند، پیش گیری نخواهند کرد.

فرمانروایان کشورهای آزاد در به در و با همه ی نیروی خود به دنبال پدیده ای می گردند که برانگیزنده ی انسان ستیزی در تروریست های اسلامی شده است، ولی تا کنون در این مورد پیروزی نداشته اند،  در جاییکه آنها می توانند این افیون را در همه ی کتاب خانه ها، مسجدها و در اینترنت به هر زبانی بخوانند. البته تنها خواندن قرآن نشان شناسایی اوامر الله  و ماهیت اسلام نیست. کسی می تواند ماهیت اسلام را بررسی کند که اندیشه اش به هیچ ایمانی آلوده نباشد. یک مسیحی، یک یهودی، یک بهایی، یک زرتشتی و حتا یک کومونیست از شناسایی ماهیت انسان ستیزی در اسلام درمانده و ناتوان است.

پایه ی ناتوانی  و درماندگی ی این کشورها، در برابر تروریسم اسلامی، در کردار خود آنها استوار شده است چون آنها از ماهیت تروریسم بیزار نیستند و از کاربرد آن هم پرهیزی ندارند. تا کنون همین تروریست ها را، که در سرزمین های دیگر به کار جهاد می پرداخته اند، مبارزین آزادی بخش می خوانده اند و اکنون، که اندکی جهاد به اروپا کشیده شده است، آنها را تروریست های اسلامی می نامند. کسانی که ماهیت تروریسم را می پوشانند آنها نمی توانند با بخشی از تروریسم مبارزه کنند. آنها با تنگ ساختن میدان آزادی در اجتماع مردم را از تروریست های اسلامی می ترسانند نه تروریست ها را از مجازات.

اشتراک گذاری

پاسخی بگذارید

Translate »