به تارنمای دانشگاه جهانی کوروش بزرگ خوش آمدید . دانشجویان و کاربران گرامی برای نامنویسی و پیوستن به دانشگاه جهانی کورش بزرگ و جاگیری در دانشپایه های این کانون آموزشی باید اپلیکسشن این دانشگاه را بر روی تلفن های دستی خود کار بگذارید. این اپلیکیشن در بر گیرنده ی «آموزش ایرانشناسی » – «گاهشمار ایرانی» – «واژه یاب هومر» – «برگردان دبیره میخی به پارسی» – «تالار گفتگو» – «شناسه کاربری» – «واژه نامه انگلیسی به پارسی» – « آزمون» و… می باشد. پس از نام نویسی و پذیرش سامه های برنهاده شده می توانید از این گنجینه ی دانش بهره مند شوید.
سروده هایی از شاهنامه ی فردوسی بزرگ : چنین گفت موبد که مرد بنام / به از زنده دشمن بر او شاد کام ********** همه روی یکسر بجنگ آوریم / جهان بر بد اندیش تنگ آوریم********** بیا تا همه دست نیکی بریم / جهان جهان را به بد نسپریم********** نباشد همه نیک و بد پایدار / همان به که نیکی بود یادگار********** همان گنجِ دینار و کاخ بلند / نخواهد بُدَن مر تو را سودمند********** سخن ماند از تو همی یادگار / سخن را چنین خوارمایه مدار********** بسی رنج بردم در این سال سی / عجم زنده کردم بدین پارسی********** نمیرم از این پس که من زنده ام / که تخم سخن را پراکنده ام********** جهان یادگار است و ما رفتنی / به گیتی نماند به جز گفتنی********** به نام نکو گر بمیرم رواست / مرا نام باید که تن مرگ راست********** بخور آن چه داری و بیشی مجوی / که از آز کاهد همی آبروی********** به گیتی به از راستی پیشه نیست / ز کژی تبر هیچ اندیشه نیست********** چو با راستی باشی و مردمی / نبینی به جز خوبی و خرّمی********** به رنج اندر است ای خردمند گنج / نیابد کسی گنج نابرده رنج********** به نزد کهان و به نزد مهان / به آزار موری نیرزد جهان********** مکن بد که بینی به فرجام بد / ز بد گردد اندر جهان نام بد********** نگر تا چه کاری، همان بدروی / سخن هرچه گویی همان بشنوی********** تو تا زنده ای سوی نیکی گرای / مگر کام یابی به دیگر سرای********** سر مردمی بردباری بود / سبک سر همیشه به خواری بود**********
همه روزه به نامه سرای دانشگاه جهانی کورش بزرگ سر بزنید و با پخش این مروارید های دانش افزا در میان یاران خود، بر دامنه ی این ابر دانش افشان بیافزایید .
از راه آیکون های بالا می توانید به رسانه های گوناگون این دانشگاه دسترسی داشته باشید.
به دانشگاه جهانی کوروش بزرگ بپیوندید و در راستای بهروزگار مردم ایران از راه دانش افشانی با ما همازورشوید.
ز یزدان و از ما بر آن‌کس درود/که تارش خرد باشد و داد پود********** ز ما باد بر جان آن ‌کس درود/که داد و خرد باشدش تار و پود********** دگر آن‌که، «دانش» مگیرید خوار/ اگر زیر دستید اگر شهریار
با پشتیبانیهای مالی و یارمندیهای بیدریغ خود، بر توش و توان ما بیافزایید.
توانا بود هر که دانا بود****زدانش دل پیر برنا بود
زهر دانشی چون سخن بشنوی****از آموختن یک زمان نغنوی
چو دیدار یابی به شاخ سَخُن****بدانی که دانش نیاید به بُن
ندانی که ایران نشست منست****جهان سر به سر زیر دست منست**** چو ایران مباشد تن من مباد****بدین بوم و بر زنده یک تن مباد**** اگر سر به سر تن به کشتن دهیم****از آن به که کشور به دشمن دهیم**** دریغ است ایران که ویران شود****کنام پلنگان و شیران شود**** نمانیم که این بوم ویران کنند****همی غارت از شهر ایران کنند**** نخوانند بر ما کسی آفرین****چو ویران بود بوم ایران زمین**** اگر کشت خواهد تو را روزگار****چه نیکو تر از مرگ در کار زار

در جستجوی پایگاه ایران ستیزان

مردو آناهید

مردمی که سر برآستان دارند، سر بر آسمان نسایند، سرافرازی را بیهوده شمارند، فرمانبرداری را شرط انصاف بدانند. از اینکه، من شهروند ایران( نه تابع حکومت اسلامی) هستم، برخود می بالم و سرفرازم. بدیهی است که هر ایرانی می تواد از بینش و منش این فرهنگ باشکوه برخوردار شود. ولی این شادمانی و سرافرازی نمی تواند و نباید ما را از کاوش و بررسی، در کاستی های بینشی که امروز بر ما حاکم است، باز دارد. ساده ترین راه برای شناختن خویشتن آن است که انسان در خود بنگرد و آنچه را که می بیند بدون پیش داوری و گمان پروری بیازماید.

سدها سال است که ایرانیان با هویت و فرهنگ خود بیگانه هستند و سرگردان هنر، فرهنگ، دانش و فرآوردهای خود را به بیگانگان پیش کش می کنند و سپس خرده ریزه های آنها را در بسته های نوبر می خرند.

آنچه را که ما امروز از شکوه فرهنگ و تمدن گذشته ی ایران می شناسیم از کوشش باستان شناسان و تاریخدانانی برآمده است که نه ایرانی و نه مسلمان بوده اند. بررسی و کندوکاو این جویندگان هم براساس یادداشت های همسایگانی بوده است که در گذشته با فرمانروایان ایران در ستیز بوده اند. کاوش های خود ایرانیان هم در این زمینه ها  براساس پژوهش هایی بوده که این بیگانگان انجام داده اند. البته گردآوری ها یا پژوهش های استادان ایرانی هم کم ارزش نیستند ولی بیشتر با کاستی ها و پندارهای نادرست و به ویژه با بینش اسلامزدگی ی آنها آمیخته شده اند.

به هر روی سخن این نوشتار اشاره  به بینشی است که توان سنجش ارزش های اجتماعی را در ایرانیان سوخته و آنها را به پیروی از معیارهای پسمانده نیازمند کرده است.

می بینیم که ایرانیان، دستآوردهای خود را به یونانیان پیش کش می کنند، رنج سرشکستگی ی خود را در برابر اسکندر با یک مشت دروغ می پوشانند. فردوسی اسکندر را خودسرانه ستایش نمی کند بلکه در خدای نامه ای، که او در دست داشته است، اسکندر را چنین ستوده بوده اند که فردوسی بیان کرده است. در شاهنامه بر همین منش اسکندر فرزندی است که، از پشت داریوش برآمده است، فرمانروایی او در خور نکوهش و سرزنش ایرانیان نیست. پس از فردوسی نظامی، جامی و چند تنی دیگر اسکندرنامه های نوشته اند که اسکندر را به پیامبری الله (خدای ابراهیم) هم متهم کرده اند. حتا بت خانه ی کعبه را پیش محمد به مسجدالحرام تبدیل و برای زیارت اسکندر آماده می کنند.

یونانیان هرگز از اسکندر به این بزرگی یاد نکرده اند چون آنها این همه اسطورهای ایرانی را نمی شناختند که بتوانند به نام اسکندر تعریف کنند. نظامی گنجوی، که سرکوب ایرانیان را رهایی آنها از آتش پرستی می نامد، که آزادی زنان را نشان زشتی از آیین ایرانیان می شمارد، می نویسد اسکندر امر می کند که زنان پس از این باید خانه نشین و محکوم شوهران خود باشند. ایرانیان که می توانند اسکندر را پیش از پیدایش اسلام مسلمان کنند پس جای شگفتی نیست که فردوسی، حافظ، ابن سینا، رازی و بیرونی را، که مرتد خوانده می شدند، دوبار به اسلام بچسپانند.

از اشکانیان چندان سخنی نیست چون آنها که بیگانه نبوده اند تا ایرانیان آنها را پرستش کنند. چرا باید از اشکانیان نام برد و وجدان خفته ی مردم را بیدار کرد. اگر این برای ایرانی یک سرافرازی باشد، که زمانی چند هم ایرانیان بر خود فرامانروا بوده اند، پس باید از خلافت بیگانگان شرمسار بشوند.

چیزی هم که از چند سدسال فرمانروایی ساسانیان در ذهن همگان فرو رفته کشتار مزدکیان، به فرمان انوشیروان، شکست یزدگرد سوم در برابر هجوم مجاهدین اسلام است. نتیجه ی بررسی هایی  که بیشتر اسلامزدگان از این چند سدسال فرمانروایی ساسانیان دارند این است: چون در زمان ساسانیان بر مردم ستم وارد می شده است آنها خواهان هجوم مجاهدین اسلامی بوده اند. یعنی مردم ایران، برای اینکه از زیر ستم ساسانیان بیرون بیایند، سینه های خود را سپر نیزه های بیابان گردان عرب می کرده اند تا به بردگی و جزیه پردازی مسلمانان درآیند.  سپس که از عدالت شمشیر مسلمانان به تنگ آمده بودند موالی، غلام، خدمت گذار و ته مانده خوار عربها شده اند تا با افتخار بیشتر سر بر آستانه ی خلفای عادل اسلام بسایند.

به هر گونه که بتوان حکومت ساسانیان را محکوم کرد ولی نمی توان تن دردادن به خواری و پذیرفتن خاکساری ایرانیان را در برابر عربهای مهاجم توجیه کرد. بدیهی است که ایرانیان در آغاز این پستی و خفت را در برابر مهاجمین نپذیرفته اند ولی، پس از مسلمان شدن آنها، کمتر دیده شده است که آگاهانه و به راستی بخواهند آزادانه بر خود فرمانروایی کنند.

درست است که هر گاهی بخشی از ایرانیان به سرکشی و دادخواهی در برابر مجاهدین اسلام برخاسته اند ولی بیشترین آنها در تاریکی ی ترسی فرو رفته و زمینه ای را برای ایست و زیست نیافته اند. برخی دیگر دانش، توانایی، هنر و نیروی کار خود را به حکومت های عرب پیش کش کرده اند تا از آنها کشوردارانی با فرهنگ بسازند. آنها کمتر کوشیده اند تا از حکمرانی ی خشم آ وران بکاهند بلکه بیشتر خواسته اند تا از خشم آنها کاسته شود. این مردم کمتر تلاش کرده اند که خودشان فرمانروایی کنند تا به زندگانی بهتر برسند بلکه بیشتر جانفشانی کرده اند که بهتر زندگی کردن را به حکمرانان بیاموزند. این مردمان هر حکمران ستمکاری را بر خود پذیرفته اند به امید آنکه با دروغ و نیرنگ او را به مهربانی وادار کنند. برخی از سخنوران در کردار حاکمی نیکوکاری را، که وجود نداشته است، ستایش می کرده اند به امید آن که او را به نیکوکاری تشویق کنند.

بدیهی است که هر مردمی، در تاریکی ی ترس، دروغوند و ستمکار و بد کردار می شود ولی جای شگفتی است که این مردم آنچنان به بردگی و پرده پروری خو گرفته اند که آزادگی را در بندگی می جویند.

آرمان این نوشتار تنها نکوهش کردن کردار و بینش بخشی از ایرانیان نیست بلکه کاوشی است که شاید بتواند ما را به بن مایه های خودباختگی ی ایرانیان نزدیک کند. مردم ایران دستکم در درازای هزار و چهارسد سال گذشته، چون شکاری بوده که هر دم به دنبال شکارچی ی تازه ای می گشته  است. او هیچگاه بر خرد خود ارزش ننهاده ولی دانش خود را برای پایداری ی عقیده ی بیگانگان به کار بسته است.

اگر اندکی به برآیند جنبش های آزادیخواهی ایرانیان در این هزار و چهارسد سال بنگریم به از خودبیگانگی و خودباختگی ی مردم ایران پی  می بریم. در این نوشتار به نادرستی، به جای خواسته های ملایان، از کردار مردم ایران سخن رانده می شود چون، پس از گسترش اسلام در ایران، خواسته های والیان اسلام به نام و در کردار مردم آشگار شده اند.

 اگر، پس از سرکوب شدن ایرانیان، آوای اندیشمندی از ایران برخاسته، یا با زبان سراینده ی آن بریده شده، یا در پیکر سروده ای به باد رفته است. بنابراین سخن از زاهدان، شیخان، ملایانی است که اندیشه ی سرکش مردم را مهار کرده و از آن مردم کوردلانی را پرورانده اند که در خودستیزی کلیدهای بهشت را می جویند. در دورنمای این مردمان هیچ آرمانی دیده نمی شود آنها زمانی در بدبختی جان می کنند و زمانی به امر خلیفه ی الله جان می بازند یا از دیگرکسان جان می ستانند.

نمی توان به آسانی تاریخ نوشته شده ی مردمی را بررسی کرد که در گردباد ترس از سرشت خود جدا گشته و در بستر دروغ تخم کاشته است. چون کردارشان از انگیزه های آنها برنیامده است، همه ی بخش های هستی آنها با دروغ آلوده شده اند، به آسانی نمی توان بن مایه های روند اجتماعی آنها را شناسایی کرد. ولی می توان از دگرگونی های اجتماعی، که از کارکرد این مردم برخاسته اند، توان پایگاه های اسلامی و ناتوانی آزادیخواهان ایران را شناخت.

برای اینکه بازده ی مبارزه ی مردم ایران را در راه آزادیخواهی مرور کنیم تنها از کنار برگ های تاریخ می گذریم و به نشانه هایی برخورد می کنیم که تابناک باشند. شاید در این زمان بتوانیم به بخشی از نادرستی های بینش خود پی ببریم.

از جنبش های پراکنده ای که پیوسته در گوشه و کنار ایران، بر ضد حکمرانی عرب ها، زبانه کشیده اند، چشم می پوشیم چون رد پای آنها بیشتر در گفتارها آشکار می شود و به ژرفی چندان زمینه ای را دگرگون نساخته اند.

اگر بازده ی تلاش و کارآیی ابومسلم خراسانی و توانایی خانواده ی برمکی را، در دوران عباسی، مرور کنیم به این نتیجه می رسیم که به کمک آنها دست بنی امیه از خلافت بریده و حکومت به دست بنی عباس سپرده و بر توان حکمرانی آنها افزده می شود. همه ی کازار این دلآوران ایرانی برای آرام ساختن جهادگران و بزرگ کردن نیروی آنها در کشور داری بوده است. در بینش آنها عرب برتر از ایرانی بشمار می آمده است و خود را در خدمتگزاری آنها سرفراز می پنداشتند.

شاید آنها آن نیرو را نداشته اند که ایران را آزاد کنند ولی با این همه رزمندگی، که از خود نشان  داده اند، دستکم می توانستند باجگزار و خراجگزار خلیفه ی عباسی باشند نه خدمتگزار او. برآیند کار این رزمندگان این است که عرب ها از چادر نشینی به کاخ نشینی و از خلافت به سلطنت رسیده اند. این نشانه ی برده منشی در بینش است که برده ای آگاهانه به سود برده دار دیگری جانفشانی کند تا از برده دار خود آزاد و در خدمت دیگری گرفتار بماند. این نشانه ی خودباختگی است که سرکوب شدگان برای سربلندی و بزرگی ی مهاجمین کارزار کنند.

در راه کوشایی این گونه کسان، که البته همه ایرانی نبوده اند، برخی از خلفای عباسی به این آگاهی پی برده اند که در کتاب های دیگران دانستنی های فراوانی پیدا می شوند. پس خلیفه ی زمان امر می کند که کتاب هایی را که می یابند، پیش از برگردانندن آن کتاب ها به زبان عربی، آنها را نسوزانند. ایرانیانی که در کار برگرداندن این کتاب ها گماشته شده بوده اند با راستکاری و درستکاری آشنایی نداشته اند. آنها کتاب هایی را، که به زبان پهلوی نگاشته شده بودند، تنها به زبان عربی ترجمه نمی کردند بلکه درون مایه ی کتاب ها را هم با بینش اسلامی و خواسته های خلیفه همآهنگ می ساخته اند و سپس بن نوشته ی پهلوی را نابود می کرده اند. در این راه ارزش ها و واژه هایی که مفهوم آنها در زبان عربی وجود نداشته اند معرب و به عربی صرف کرده اند. دروغوندی و دست برد آنها به گنجینه ی فرهنگ ایران نابخشودنی است و بازآوری ی این ارزش ها در خور توانایی ایرانیان امروز نیست.

سامانیان ننگ موالی بودن و برتری ی عرب ها را نپذیرفته اند ولی سر از خدمت خلیفه هم برنتافته اند. آنها بیشتر از آنچه که از ایرانی بودن خود سخن رانده اند به مسلمان کردن نامسلمانان می پرداختند. پی آیند اسلام پروری آنها به مسلمان شدن قبیله هایی انجامیده است که دیرتر آنها را ترک نام نهاده اند. برخی از این قبیله ها از پس هم بر ایرانیان شوریده اند و باز هم ایرانیان به آنها سلطنت و کشور داری را آموخته اند و به خدمت آنها درآمده اند. این مهاجمین دیگر عرب نژاد نبوده اند و برخی حتا در آغاز اسلام را هم نمی شناختند. تنها انگیزه ای که خلیفه را به پشتبانی آنها وادار می کرد ایران ستیزی ی آنها بوده است. پی آیند اسلامزدگی ی ایرانیان در درازای تاریخ بر خاکساری خود در برابر مهاجمین و بر توانایی سرکوب کنندگان برای حکمرانی افزوده است.

این که در نوشتارهای مردم ایران بیشتر از بی دادگری در دوران ساسانیان سخن رانده می شود نشانی از دادخواهی و و بیزاری این مردم از ستمکاری نیست. چون همین مردم تا چند سدسال و هنوز هم از جنایات غزنویان به ویژه سلطان محمود به نیکی یاد می کنند. نشانه های بی دادگری ی ستوده شدگان غزنوی و سلجوقی را تنها می توان از کنایه های که در سروده ها پیش می آیند تصور کرد.

فغان کاین لولیان شوخ و شیرین کار شهرآشوب       چنان بردند صبر از دل <<  که ترکان خوان یغما را>>

البته ستمکاری ها و یغماگری که بر مردم ایران، از سوی ترکان غزنوی و سلجوقی، فرود می آمده اند همگی در زیر بیرق اسلام و باهمکاری ی مسلمانان بوده اند. یعنی بخشی از مردم ایران مهاجمین بیگانه را، برای کشتار و غارت بخش دیگری از ایرانیان، یاری می داده اند تا روان اسلام از مساجد ایران دور نگردد.

اگر اندکی به پیشرفت سلجوقیان، که بیشتر تمدن و کشورداری را از ایرانیان آموخته اند، بنگریم بر ما روشن می شود که مردم ما تا چه اندازه از خود بیگانه هستند.

ایرانیان هر قبیله ای که از خاور ایران یورش می آورد ” ترک” می خوانده اند. سلجوقیان که، خود را با نام قبیله های خود می شناختند، از گذار ایران به آسیای کوچک، سرزمین رومیان و یونایان، دست می یابند. تنها پدیده ای، که آنها را به گستردن حکومت عثمانی رسانید، پیوند آنها با یکدیگر بوده است. درست است که کشتار و غارت مردمان آسیای کوچک هم با نام اسلام انجام می شد ولی این پیوندی بود که آنها را نیرومند می کرد. آنها در يغماگری بر سرزمين های روم و يونان کهن دست يافته اند ولی امروز صاحب کشور” ترکيه” و ملیت و هویت ترک هستند.

اکنون می بينيم آنها به سرزمينی که از آنها نبوده، به زبانی که کمترين واژه های آن از آنها است، به دينی که از عربها گرفته اند، به تاريخی که از خشم و ستمکاری و يغماگری نام گرفته است، به تمدنی که مردمان ديگر به آنها بخشيده اند افتخار می کنند. هر چه هست اين مردمان در گرفتن و دارا شدن همآهنگی، همبستگی و يگانگی داشته اند و دارند.

قبیله هایی، که ایرانیان آنها را ترک می خوانده اند، از راه ايران  در آسيای کوچک برای خود سرزمينی، هويتی و فرهنگی ساخته اند که آنها را به هم پيوند داده است و آنها را در راه رسيدن به پيروزی ياری می کند. آنها در زمانی کمتر از هزار سال راهی را پشت سر نهاده اند که ایرانیان برای پیمودن آن به شش هزار سال زمان نیاز داشته اند. با این تفاوت که آنها برای هویتی که برای خود آفریده اند از اسلام، که مایه ی پیوند آنها بوده است، می گذرند ولی ایرانیان برای اسلام، که هستی ی آنها را به باد داده است، از هویت خود، که آنرا نمی شناسند، چشم پوشیده اند.

سخن از کردار ایرانیان در پیروی از والیان اسلام بود که بیگانه ستایی را در بینش آنها آشگار می کند. بینش این مردم که در مساجد، پایگاه ایران ستیزان، رنگ می گیرد روشنگر رفتاری است که در برابر هجوم مغول ها داشته اند. این مردم با مغول ها به جنگ درافتادند چون مغول ها مسلمان نبوده اند، سرکوب شدند و مغول ها را بر خود حکمران کرده اند چون مسلمان و بیگانه پرست بوده اند. مردم مسلمان ایران از حکمرانی مغول ها بر خود ننگی نداشته ولی از حکمرانی ی کافران شرمنده بوده اند. چون حکمرانان مغول به اسلام گرویدند سخن به ستایش و دست به نوازش آنها دراز کرده اند و هر چه از دانش و هنر داشتند در اختیار آنها نهاده اند. اگر هنوز سخنی هم از ستمکاری ی چنگیز بر زبان رانده می شود برای این است که این ستمگر مسلمان نبوده تا مشروعیت ستمکاریش را از آخوند گرفته باشد. گرنه جنایت های که قبیله های پیش از مغول و پس از مغول ها بر ایرانیان وارد آورده اند کمتر، از جنایت های چنگیز، ننگین و شرم آور نیستند.

ستمی که شاهان صفوی و قاجار بر ایران و ایرانی وارد کرده اند ننگی است که ایرانیان را شرمسار خواهد کرد. پدیده ای که روشنفکران و تاریخ نویسان را از نوشتن این ستمگری ها باز می دارد این است که همه ی این جنایات به پشتوانه ی اسلام و همیاری آخوندها به کار گرفته شده اند. چون در اسلام ایمان مردم به الله معیار سنجش است، کشور، ملیت، آزادی، انسانیت و هر پدیده ی پر ارزشی جدا از اسلام محکوم به نابودی است. از این روی آنها در هرزمانی کشتار مردم ایران را بدست بیگانگانی که مسلمان باشند مشروع می دانسته اند.

بابی کشی، به خواست پیشوایان اسلام، بخشی از سرگرمی های مسلمانان در دوران پدربزرگان ما بوده است. کشتن بابی ها مشروع بوده و نیازی نیست که در مورد آن سخن رانده شود. کشتار بهایی یان را هم، که بخش کوچکی از زشتکاری های حکومت اسلامی است، باید بخشید و فراموش کرد. ولی هر ستمی که شاید ایرانیان پیش از اسلام کرده اند، چون نوشته های آنها را نابود کرده ایم، باید برای آنها داستانهای تاریخی ساخت و به نمایش گذاشت چون ما ایرانیان تاریخ خودمان را خیلی دوست داریم.

والیان اسلام هزار سال بیشتر از ساسانیان بر ایرانیان حکومت کرده اند. ولی کاستی ها و بی دادگری های دوران ساسانی را هزار بار بیشتر از حکومت، ایران ستیزان، اسلامی می شنویم. گویی کشتار مزدکیان در زمان انوشیروان می تواند همه ی دروان فرمانروایی ساسانیان را سیاه  کند ولی کشتار مردمان سنی، زرتشتی، یهودی و مسیحی در دوران صفوی گردی بر قبای اسلام وارد نمی کند.

شرط  حکومت کردن بر ایرانیان تنها مسلمان بودن نیست بلکه آن مسلمانی می تواند بر ایرانیان حکمرانی کند که به کردار ایران ستیز باشد (ولایت فقیه هم از همین بینش است). می بینم که در درازای تاریخ هر ایرانی که به حکومت رسیده پایدار نمانده است زیرا او از سوی والیان اسلام به مرگ محکوم بوده است. یعقوب لیث، نادرشاه، کریم خان و رضاشاه اگر برتر از حکمرانان بیگانه نبوده اند بدتر از آنها هم نیستند. ولی هیچ یک از آنها به درستی از پشتیبانی ی آخوندها برخوردار نبوده  است. ایرانی تا آن اندازه از دیکتاتوری ی و خودکامگی رضاشاه سخن رانده است که انسان  نا خودآگاه می پندارد که در دوران پیش از او دموکراسی در ایران گسترده بوده است. در جاییکه بی لیاقتی، ستمکاری، میهن فروشی، نادانی و ایران ستیزی ی خانهای قاجار آنچنان ننگین است که انگلیس نیازی نمی بیند که ایران را مستعمره ی خود سازد. این بی خبران نه مفهوم کشور و نه مفهوم حکومت را می دانسته اند ولی آخوندها آنها را سایه ی الله می خوانده اند.

آیا محمدخان قاجار کمتر از رضاشاه یا محمد رضاشاه ستمگر و دیکتاتور بوده است که والیان اسلام سر در رکابش می ساییده اند. رضاشاه مسلمان بود و خود را کمربسته ی امام رضا می خواند و فرزندش را غلام رضا نام نهاده است.  ولی نشانه های ایران دوستی در کردار و رفتار او آشگار بود. پسر رضاشاه هم که روضه خوانی و زیارت بازی را بیش از نیاز به جریان انداخته بود با این وجود پسند آخوندها نبوده است، چیزی که او را از پادشاهی برکنار ساخت ملیت او بود، او با همه ی کژروی و آسان پنداری های که داشت یک ایرانی بود که می خواست براساس سنت پیشینیان حکومت کند.

اگر ما به دروغ بپذیریم، که مردم ایران از ستمکاری پهلوی به تنگ آمده بودند و انقلاب کرده اند، پس باید از خود بپرسیم: مردمی که از ستمکاری، اموییان، عباسیان، غزنویان، سلجوقیان، چنگیزیان، صفویان و قاجاریان، که  جان آنها را به لب شان رسانیده بود، نتوانست آنها را از خواب بهشتی بیدار کند، پس چگونه ناگهان آگاهی یافتند که باید آخوند را بر پشت خود سوار کنند تا به خشم الله گرفتار نشوند. اگر این مردم خودآگاهی داشته اند پس چرا اکنون که بیشتر از زمان شاه به تنگ آمده اند انقلاب نمی کنند.

حتا باید پذیرفت که اگر فشار کشورهای بیگانه نبود، برخی آخوندها فریب نمی خوردند، همان مشروطه هم، که به راستی باید آنرا مشروعه نامید، برپا نمی شد.

شاید نابجا نباشد که برای یادآوری بپرسم:  چرا آمریکا و انگلیس که با زور دیکتاتوری صدام را در عراق و طالبان را در افغانستان کنار زدند نمی توانند شیوه ی دموکراسی خود را، برای مردمی که هرگز استقلال و آزادی نداشته اند، پیاده کنند.

در برگهای نوشته شده ی تاریخ نشانی از راستی دیده نمی شود در آنها، گزارشی نیست که با دروغ آلوده نشده  باشد. در تاریخ اسلامزدگان جنایات ستمکاران و جهادگران را واژگون جلوه داده اند. ولی جای پای این زشت کاری ها در رویدادهای پی در پی، که در پیش چشمانمان می گذرند، دیده می شوند و ما را به بن مایه های این پسماندگی های اجتماعی راهنمایی می کنند. آنچه را که می توان از این رویدادها فراگرفت این است که بررسی هایی که ایرانیان در اینگونه موارد کرده اند با کاستی، گمان زنی، پیش نوشته های دروغ، معیارهای سنجش نادرست همراه بوده اند. پس هیچگاه بر زمینه های کژی و پندارهای بی بنیاد نمی توان ساختاری راست و درست را بنا کرد.

اگر مردم ایران از بی دادگری ی ساسانیان ناخواسته به ستمکاری ی مجاهدین اسلام تن در داده اند پس می باست از خشم تازیان به گرد، طاهریان، صفاریان، سامانیان و دیگر جنش های دادخواهی جمع می شدند. اگر مردم به خاطر خودکامگی که شاهان پهلوی داشته اند به خمینی پناه برده اند، پس چرا این مردم دادخواه از جور و ستم قاجار به رضاشاه پناه نیاورده اند، پس چرا اکنون، که از دیکتاتوری ی اسلامی به تنگ آمده اند، انقلاب نمی کنند. البته از میان این مردم ستمدیده جنبش های فراوانی برای دادخواهی و آزادیخواهی برخاسته اند ولی همگی یا در زمانی کوتاه در برابر خیانت کاران اسلامی شکست خورده اند یا سرانجام به گماشتگی ی میهن فروشان اسلامی درآمده اند.

شیره سخن در این است که مجاهدین اسلامی ایرانیان را سرکوب کردند و عرب ها را بر آنها گماشتند تا به زور به اسلام ایمان بیاورند. آنها هر ساختمان خوبی را به مسجد تبدیل کردند و فقیه ی را بر ایرانیان، که موالی شده بودند، حاکم ساختند. با این شیوه متولیان اسلام توانسته اند که در زمانی کمتر از سی سد سال ایرانیان را از هویت خود جدا کنند و آنها را برای همیشه محکوم اوامر خود سازند. هنوز هم بیشتر مردم ایران، حتا برخی از روشنفکران، می پندارند که آخوندهای عمامه بسر، کسی که حلال و حرام، معصیت و مستحب، جهنم و جنت را می شناسد، انسانی است عالم. یعنی آنها آخوند نادانی را برای راهنمایی خود در اجتماع پذیرفته اند و حتا برخی از بی خردی گمان می برند که عمامه سیاه، کسی که سید است، انسان برتری است که حق باجگیری دارد.

در هزار و چهارسد سال گذشته متوالیان اسلام چه از مدینه چه از بغداد چه از نجف و چه از قم بر مردم ایران خلافت کرده اند. حکومت های ایران یا بازوی دراز شده ی آنها بوده اند یا خاکسار و سرسپرده آنها. اگر هم کسانی بدون پیوند با متولیان اسلامی به حکومت دست یافته اند در زمان کوتاهی محکوم به شکست بوده اند.

مردمی که بی هویت بشوند از هم پاشیده می شوند، آنها با یکدیگر پیوندی ندارند، نمی توان مفهوم واژه ی “مردم” را در مورد آنها بکار برد. چون مفهوم “مردم” از یگانگی آنها ست یعنی خوشه ای که از یک تخم روییده است. بسان دانه های ذرّت که به دور بن نهاد خود پیوسته اند و آنگاه که آنها را از یکدیگر جدا سازند و بر آتش به نهند، دیگر آن دانه ها هویت خود را ندارند، آنها میان تهی و نازا خواهند بود.

پیروزی ی آزادیخواهان و روشن اندیشان، که با ستمکاری و پسماندگی ی حکومت اسلامی در پیکار هستند، بستگی به پیروزی آنها بر پایگاه اسلامفروشان دارد. تا زمانی که خلافت الله از سوی متولیان اسلام بر مردم ایران حکمفرما باشد هرگز آزادگان ایران نمی توانند در راستکاری و درست کرداری بر کشور خود فرمانروا بشوند.

تا زمانی که بینش آگاه مردم در زندان ایمان گرفتار است، حکمرانی در ایران از پایگاه قم رنگ می گیرد، مردم ایران نمی توانند به آزادیخواهان بپیوندند چون آنها خودباخته و با هویت فرهنگی ی خود بیگانه اند.

  مردو آناهید

دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان:   MarduAnahid@yahoo.de

اشتراک گذاری

پاسخی بگذارید

Translate »