به تارنمای دانشگاه جهانی کوروش بزرگ خوش آمدید . دانشجویان و کاربران گرامی برای نامنویسی و پیوستن به دانشگاه جهانی کورش بزرگ و جاگیری در دانشپایه های این کانون آموزشی باید اپلیکسشن این دانشگاه را بر روی تلفن های دستی خود کار بگذارید. این اپلیکیشن در بر گیرنده ی «آموزش ایرانشناسی » – «گاهشمار ایرانی» – «واژه یاب هومر» – «برگردان دبیره میخی به پارسی» – «تالار گفتگو» – «شناسه کاربری» – «واژه نامه انگلیسی به پارسی» – « آزمون» و… می باشد. پس از نام نویسی و پذیرش سامه های برنهاده شده می توانید از این گنجینه ی دانش بهره مند شوید.
سروده هایی از شاهنامه ی فردوسی بزرگ : چنین گفت موبد که مرد بنام / به از زنده دشمن بر او شاد کام ********** همه روی یکسر بجنگ آوریم / جهان بر بد اندیش تنگ آوریم********** بیا تا همه دست نیکی بریم / جهان جهان را به بد نسپریم********** نباشد همه نیک و بد پایدار / همان به که نیکی بود یادگار********** همان گنجِ دینار و کاخ بلند / نخواهد بُدَن مر تو را سودمند********** سخن ماند از تو همی یادگار / سخن را چنین خوارمایه مدار********** بسی رنج بردم در این سال سی / عجم زنده کردم بدین پارسی********** نمیرم از این پس که من زنده ام / که تخم سخن را پراکنده ام********** جهان یادگار است و ما رفتنی / به گیتی نماند به جز گفتنی********** به نام نکو گر بمیرم رواست / مرا نام باید که تن مرگ راست********** بخور آن چه داری و بیشی مجوی / که از آز کاهد همی آبروی********** به گیتی به از راستی پیشه نیست / ز کژی تبر هیچ اندیشه نیست********** چو با راستی باشی و مردمی / نبینی به جز خوبی و خرّمی********** به رنج اندر است ای خردمند گنج / نیابد کسی گنج نابرده رنج********** به نزد کهان و به نزد مهان / به آزار موری نیرزد جهان********** مکن بد که بینی به فرجام بد / ز بد گردد اندر جهان نام بد********** نگر تا چه کاری، همان بدروی / سخن هرچه گویی همان بشنوی********** تو تا زنده ای سوی نیکی گرای / مگر کام یابی به دیگر سرای********** سر مردمی بردباری بود / سبک سر همیشه به خواری بود**********
همه روزه به نامه سرای دانشگاه جهانی کورش بزرگ سر بزنید و با پخش این مروارید های دانش افزا در میان یاران خود، بر دامنه ی این ابر دانش افشان بیافزایید .
از راه آیکون های بالا می توانید به رسانه های گوناگون این دانشگاه دسترسی داشته باشید.
به دانشگاه جهانی کوروش بزرگ بپیوندید و در راستای بهروزگار مردم ایران از راه دانش افشانی با ما همازورشوید.
ز یزدان و از ما بر آن‌کس درود/که تارش خرد باشد و داد پود********** ز ما باد بر جان آن ‌کس درود/که داد و خرد باشدش تار و پود********** دگر آن‌که، «دانش» مگیرید خوار/ اگر زیر دستید اگر شهریار
با پشتیبانیهای مالی و یارمندیهای بیدریغ خود، بر توش و توان ما بیافزایید.
توانا بود هر که دانا بود****زدانش دل پیر برنا بود
زهر دانشی چون سخن بشنوی****از آموختن یک زمان نغنوی
چو دیدار یابی به شاخ سَخُن****بدانی که دانش نیاید به بُن
ندانی که ایران نشست منست****جهان سر به سر زیر دست منست**** چو ایران مباشد تن من مباد****بدین بوم و بر زنده یک تن مباد**** اگر سر به سر تن به کشتن دهیم****از آن به که کشور به دشمن دهیم**** دریغ است ایران که ویران شود****کنام پلنگان و شیران شود**** نمانیم که این بوم ویران کنند****همی غارت از شهر ایران کنند**** نخوانند بر ما کسی آفرین****چو ویران بود بوم ایران زمین**** اگر کشت خواهد تو را روزگار****چه نیکو تر از مرگ در کار زار

رهایی از زندان اوین نشان آزادی از زندان ایمان نیست

مردو آناهید

دردهای اجتماع ایران از آلودگی های فرهنگی سخت سنگین شده اند. سدها سال است که دردمندان ایران مداوای دردی را، که در پیکر جامعه ریشه دوانده است، به دعا نویس ها می سپارند. زندگانی این دعا نویس ها از بودن دردها در جامعه پرورده می شود نه از درمان آنها. این است که دردهای اجتماع ایران هر روز کهنه تر و مداوای آنها دشوارتر می شوند و کسانی هم که در این اجتماع به فکر مداوا افتاده اند از درمان این بیماری ناتوان هستند، آنها نمی توانند آلودگی ها را از فرهنگ اجتماعی جداگانه تمیز دهند، آنها آلودگی و فرهنگ را یکی می پندارند. آنها به پزشکانی می مانند که ویروس را، که در سلول های دفاعی تن زاینده می شود، بخشی از سامان پیکر انسان بدانند. چنین پزشکانی نمی دانند که ویروس برای زایندگی به خون انسان نیاز دارد ولی خون پاک به ویروس نیازی ندارد.

برخی از روشنفکران هم بیشتر ریشه های این بیماری را، که در پیکر اجتماع رخنه کرده اند، می پرورانند و کمتر به ساختار فرهنگی اجتماع می پردازند. درمانی که این روشنفکران پیشنهاد می کنند این است که باید به ویروس هایی که خرد اجتماع را بیمار کرده اند فرهنگ بخورانند تا آنها پیکر جامعه را آزار ندهند و از سویی اجتماع باید آلودگی ها را بخشی از فرهنگ خود بشناسد تا درد خود را احساس نکند.

بیشتر روشنفکران ایران هم، آلودگی یا بیماری  جامعه ایران را نمی شناسند، تنها از دردهای اجتماع سخن می گویند، برآنند که از دردهای اجتماع بکاهند تا از سرکشی انبوه مردم پیشگیری بشود. آنها بیماری جامعه را نمی شناسند که بخواهند یا بتوانند با میکروب آن بیماری پیکار کنند. آنها از ناله های بیمار رنج می برند از این روی بیشتر با بیمار ستیزه  می جویند نه با بیماری او.

اگر نمونه ای از خواسته ها و کردار اینگونه روشنفکران را مورد بررسی قرار دهیم می توانیم به آشفتگی اندیشه ی آنها پی ببریم. این روشنفکران و نیز آزادیخواهان، در چند سال گذشته، برای آزادی یک زندانی سیاسی تلاش می کنند و این زندانی را به عنوان نماد روشنفکری و گرفتاری او را در زندان نماد ستمکاری ی حکومت اسلامی به مردم و سازمانهای سیاسی جهان نشان می دهند. آنها کمترین برای رسیدن به آزادی ی اندیشه و آزادی ی بیان مبارزه کرده اند بلکه تلاش آنها بیشتر برای آزادی یک زندانی سیاسی بوده است. خواسته ی این روشنفکران تا آن اندازه کم مایه بوده که حکومت اسلامی می توانست با آزاد کردن این زندانی انگیزه ی پیکار آنها را از میان بردارد. با این وجود مبارزه ی آنها در این راه کم ارزش نبوده و در خور ستایش است.

سخن از ستایش جانفشانی یا از نکوهش اسلامزدگی این زندانی سیاسی* نیست بلکه سخن از بررسی کردن آشفتگی های است که اندیشه ی انبوهی از روشنفکران ایران را از کارآیی انداخته است.

*( به ناچار باید از اکبر گنجی نام برد، با وجود اینکه مبارزه و جانفشانی او در خور ستایش است ولی نباید در برابر کاستی های پندارهای او خاموش ماند چون خاموشی در مورد کژروی گناهی نابخشودنی است)

آرمان آزادیخواهان رسیدن به گوهر آزادی است نه خرید و فروش یک عقیده که آزادی را وعده می دهد. روشنفکری که برآنست تا صدای اسلام صلح جو و عدالت خواهی را به جهانیان برساند او اسلام فروش است نه صلح جو و نه عدالت خواه. پدیده ی اسلام، پس از هزار و چهارسد سال بر روشنفکران پوشیده نمانده است، که کسانی برداشت محمد را از قرآن نادرست بدانند و رسول الله را به کردار به نامسلمانی متهم کنند تا بتوانند اسلامی صلح جو و عدالت خواه بهم ببافند. مگر این روشنفکران پیش از این از ایمان آیت الله منتظری به اسلام و از بافت های اسلا م راستین سازان نشنیده بودند که باید امروز به پیشنهاد کسی، که ساخته و پرروده ی خودشان است، کالای اسلامی را به نام دمکراسی بخرند. اگر کسانی، پس از هزار و چهارسد سال، اسلامی را کشف کرده اند، که دمکراسی در آن است، که رسول الله از آن بی خبر بوده است، بهتر است که این کسان این اسلام را در خودشان نگه دارند و بگذارند که مردم با گوهر آزادی، که همیشه در آرزوی آن جان داده اند، آشنا شوند. اگر مردم به آزادی برسند این سوداگران هم آزاد خواهند بود که بافته ی خود را به نمایش بگذارند. این فریب است که مردم ایران باید نخست اسلامی را که اسلام فرشان می بافند بخرند تنها به امید اینکه دمکراسی هم در او بافته شده است. شاید بتوان بخشی از همه ی دین ها را در دمکراسی جای داد ولی در هیچ دین و عقیده ای نمی تواند دمکراسی را جایگزین کرد. کسانی که تضادهای اسلام را با دمکراسی نمی بینند دستکم کوراندیش هستند نه روشنفکر.

یکی از شیوه های کهنه فروشان این است که خواسته های خریدارن را به کالاهای خود نسبت می دهند تا کالای پوسیده ی خود را بفروش برسانند. درست است که در یک تخم مرغ گندیده هم، که زهرآگین شده است، موادی وجود دارند که پیکر انسان به آن مواد نیازمند است ولی باید آن مواد را برای انسان فراهم کرد نه یک تخم مرغ گندیده را.

شیوه ی اسلام فروشی هم این نیست که آنها از احکام جهاد و امر به معروف سخن آغاز کنند بلکه آنها نخست از بی عدالتی های موجود، حقوق اجتماعی مردم، آزادی بیان و عدالت سخن پردازی می کنند و در پایان اشاره می کنند که همه ی این خواسته ها در اسلامی است که آنها شناخته اند. البته اسلام آنها نه تنها بر رسول الله پوشیده بوده بلکه تاکنون در هیچ زمانی و در هیچ کجای جهان دیده نشده است.

آیا شوربختی ایرانیان این نیست که برخی از روشنفکران آنها در بازار وعده ها خواسته های مردم را در بسته ای سیاه می خرند و به آنها می فروشند، با آنکه بارها درون آن بسته را دیده اند، هنوز هم امیدوارند که این بار از درون این بسته، که بوی کهنگی ی آن هوا را ناخوش کرده است، مرغان سپید به پرواز درآیند.

از تز آقای گنجی چنین برمی آید که اسلام در برگیرنده ی عقل کل بشریت است وهیچ شکی ندارد که جهانیان در اطاعت از اوامر آن رستگار خواهند شد و هیچ انسانی، به ویژه انسان ایرانی، توانایی ندارد که بدون معیارهای اسلامی زندگی خود را سامان دهد. فرض او براین است که ایرانیان همانگونه که به آب و هوا نیاز دارند به پیروی از متولیان اسلامی هم نیازمند هستند و باید هرانسانی گوسپندوار به گله ای بسته باشد تا بسویی که حکمت الله است رانده شود. چون امام خمینی به ایشان اجازه ی فکر کردن داده او براساس قرآن به این نتیجه رسیده است: عقل کل که اسلام می باشد دو چهره پیدا کرده است یکی بنیادگرایان که اسلام آنها با زندگی جهان امروز همآهنگی ندارد و دیگری اسلام تجددگرایان است که همه ی خواسته های مردم در آن بافته شده است ولی جهان غرب چشم دیدن آنها را ندارند. پس باید مردم جهان، به ویژه ایرانیان، اسلام تجددگرایان را بخرند و از آنها پیروی کنند تا به آرزوهای خود برسند. البته هر گوشی که اندک پیوندی با خرد داشته باشد می فهمد که این صدای اسلام است، که سدها سال از گلوی اسلام فروشان ایرانی بلند می شود، ولی هرگز این هیاهوها صدای آزادی نبوده اند و از دل ایرانیان هم برنخاسته اند.

نکته اینجاست که اسلام تنها هزار و چهارسد سال است که پیدایش یافته است ولی انسان چندین میلیون سال بدون اسلام بنیادگرا یا تجددگرایان می زیسته است. حتا ایرانیان، که او آنها را بدون اسلام نادان و ناتوان می پندارد، چند هزار سال پیش از مسلمانان بیابانگرد، سامان کشورآرایی داشته اند. البته او آزاد است که پیرو اسلام فروشان تجددگرا باشد و تلاش کند تا صدای اسلام صلح جو را به گوش جهانیان برساند ولی بهتر است که او مردم ایران را هم آزاد بگذارد، شاید آنها روزی بخواهند که خودشان آدم باشند و خودشان خوب و بد را شناسایی کنند، نه اینکه محکوم به اوامر الله باشند و گوسپندوار به گله ای بپیوندند. به جاست که اشاره ای هم به کژفهمی تجدد فرمایان شود: نام حزب دمکرات مسیحی که در کشورهای اروپایی وجود دارد نشان حکومت کردن کلیسا و احکام پسمانده ی مسیحی نیست و نیز ستایش و خواستن اسلام عدالت خواه هم نشان جمهوری خواهی نیست.  هر جمهوری که با اسلام آمیخته شود چیزی جز جهان فریبی نیست زیرا در اسلام الله حاکم مطلق است و مردم بندگان او هستند ولی سامان جمهوری باید در انتخابات آزاد از سوی مردم بدون دخالت الله پرورده شود.

انسانی که خردش در تاریکخانه ی ایمان گرفتار شده است او ایمانش را عقل کل می داند و خود را ریز و ناچیز می پندارد او همه ی خواسته ها و آرزوهایش را در مرزهای ایمانش می جوید و نمی تواند انسان آزاداندیش را در تصورش جای دهد. تا زمانی که انسان خردش را از چنگال ایمانش رها نسازد دایره ی دیدگاه او تنگ و تاریک می ماند.  راه مبارزه ی چنین انسانی، که نه آزادی را می شناسد و نه آزادی در آرمانش جای دارد، هرگز به جلگه ی آزادی نمی‍ رسد.

مردمی که فریِب می خورند ناآگاهند و روشنفکرانی که فریب می خورند گناهکارند چون با تبهکاران همیاری و مردم را بی چاره می کنند. اگر این روشنفکران می پذیرند که مفهوم ” لا اله الا الله” با مفهوم سکولاریته در تضاد نیست پس باید سیمای سکولاریته را در حکومت عربستان ببینند و اگر آنها باور دارند که مفهوم ” نیست خدایی به جز الله” با حکومتی که سکولار باشد در تضاد است باید بدانند که از اسلام سازی و اسلام فروشی به آزادی نمی رسند. بلند ساختن صدای اسلام صلح جو نه نشان انسان دوستی و نه نشان آزادیخواهی است زیرا اسلام است که با دگراندیشان جهاد می کند نه آزادیخواهان با اسلام . نیازی نیست که روشنفکرانی به دروغ صدای صلح جویی را برای اسلام بلند کنند تا بتوانند جهانیان را بفریبند بلکه کافی است که زشتی حکم جهاد را برای مسلمانان آشکار سازند تا دست از کشتار دگراندیشان بردارند. نیازی نیست که مسلمانان با آتش خشم دیگران را کافر و نجس بخوانند و با آنها به جهاد بپردازند تا، اگر در کشتار آنها پیروزی نداشتند، پس از آن به دنبال صلح بگردد.

حکمت دیگری را که آقای گنجی به رشنفکران پیشنهاد می کند ” شجاعت در بخشش” است. اگر به درون مایه های این پیشنهاد بنگریم مفهوم این سخن روشن می شود. شجاعت در چشم پوشی از جنایت و تبهکاری های حکومت اسلامی، شجاعت در پذیرفتن ریشه های مردم ستیزی، شجاعت در نادان ماندن و سخن نگفتن، شجاعت در پنهان کردن پلیدی ها است، که باید آنها را با واژه های اخلاقی پوشاند، تا حکمرانان حق ستمکاری داشته باشند. این آقا که از زندان حکومت اسلامی آزاد شده است می تواند از کینه توزی نسبت به کسانی که بر او ستم کرده اند چشم بپوشد. کسانی که آزادی را از انسان می گیرند، دگراندیشان را به زندان می اندازند، تبهکارند و بر انسانیت و پیشرفت اندیشه ی مردم ایران ستم می کنند. این حق را یک زندانی آزاد شده ندارد که به ستمکاری و تبهکاری های حکومت اسلامی مشروعیت بدهد. آخوندها هم به این بخشش ها نیازی ندارند چون آنها این مشروعیت را پیشاپیش از الله گرفته اند. مردم ستمکش، دستکم آزادگان آنها، باید بدانند که گرفتن آزادی از انسان زشت و ستم به اجتماع است. سخن از مجازات تبهکاران اسلامی نیست بلکه سخن از شناختن و شناساندن زشتی های کردار این حکومت است.

جانستانی کرداری زشت و ننگین است و از این دیدگاه نمی توان و نباید جنایت کاران حکومت اسلامی را به دار آویخت یا به شیوه ای دیگر جان خشم آور آنها را گرفت. ولی باید زشتی جنایت و انسان ستیزی آنها را تا آن اندازه بر مردم آشگار ساخت تا مردم پیوند خود را با این جنایت پیشگان پاره کنند و آنها را از خود برانند. کسی که حکم جهاد را، که در اسلام به کار برده شده و به کار گرفته می شود، نکوهش نمی کند چگونه می تواند از بخشش جهادگران و ستم ورزان حکومت اسلامی، آنهم در پوشش انسانیت، سخن بگوید. کسی که انبوه اعدامها جوانان ایران را که به حکم شریعت انجام شده است تنها کردار نادرست آخوندها می شمارد دستکم باید بیزاری خود را از آیات جهاد، که در قرآن نوشته شده و به کارگرفته شده اند، نشان دهد. کسی که می خواهد احکام مبین اسلام را، که دست و پا بریدن و شلاق زدن و سنگسار کردن است، با صدای عدالتخواهی واژگون جلوه دهد او برای پوشاندن زشتی ی کشتار انسان ها به شجاعت نیاز ندارد چون در اسلام هیچ کرداری به اندازه ی جهاد با کفار ستایش نمی شود.

والیان اسلام از خشم مردم ترسی ندارند زیرا فراموشکار و تاریک اندیشی اسلامزدگان راه جرم پوشی را برای این ستمکاران هموار می کنند. از این روی همواره و در هر حکومتی، که پوشش اسلامی به تن داشته باشد، می توان دگراندیشان را کشت یا در بند کشید و آسوده به عبادت پرداخت. چون هیچگاه زشتی تبهکاری آنها بر مردمی که مسلمان باشند آشگار نمی شود.

هر گروهی که آزادیخواه باشد باید زشتی ی تبهکاری و تبهکاران را بر همگان روشن کند تا همگان از تبهکاری پرهیز و از تبهکاران دوری کنند. گفتگو از آزار دادن تبهکاران و جنایت پیشگان حکومت اسلامی نیست سخن شناساندن این کردارهای ننگین است که می توانند در هر زمان بر مردم وارد شوند. آزار ندادن تبهکار و گرامی داشتن جان انسان منشی است بس پسندیده ولی این به آن معنی نیست که باید دست ستمکاران در آزار دادن مردم آزاد گذاشت. یک زندانی که آزاد شده است نمی تواند برای جنایتکارانی، که بیش از سدهزار انسان را با بی شرمی کشته اند، درخواست بخشش کند. حتا اگر همه ی مردم ایران از آزار دادن جان این جنایتکاران چشم پوشی کنند سزاوار منش راستکاران و آزادیخواهان نیست که زشتی جنایت ها و چهره ی جنایتکاران اسلامی را از مردم ایران بپوشانند.

ننگ بر احکامی عقیده ای که کشتار هزاران جوان را، که بر ننگ تاریخ جنایتکاران افزوده است، سزاوار بخشش و آمیزش آزاد زنان و مردان را در خور مجازات هایی، که ننگ بشریت هستند، بدانند. آنکه از دیدن و شنیدن این احکام شرمنده نیست، خوی جنایتکاری در وجودش رخنه کرده است، اگر به خود نپردازد منش های انسانی در او خواهد خشکید.

حکومت اسلامی با گسترش ترس از گسترش اندیشه های تازه جلوگیری می کند ولی او با زور و زندان هم نمی تواند انسان را اندیشیدن باز دارد. انسان می تواند حتا در تاریکترین زندانها هم بیندیشد ولی اندیشه ای که در زندان ایمان گرفتار است نه تنها اندیشه اش توان پرواز آزاد را ندارد بلکه در آرزوی آزادی از زندانش هم نیست چون دیدگاه و توان بینش او از مرزهای ایمانش فراتر نمی روند. گرفتار بودن در زندان حکومت اسلامی نشان دربند بودن اندیشه ی انسان اندیشمند نیست و رهایی از زندان حکومت اسلامی هم نشان آزادی از زندان ایمان نیست. ایمان سخت گیرترین زندانبان است که اندیشه ی انسان را دربند می دارد و پیوند خرد او را از اندیشیدن جدا می سازد

اشتراک گذاری

پاسخی بگذارید

Translate »