به تارنمای دانشگاه جهانی کوروش بزرگ خوش آمدید . دانشجویان و کاربران گرامی برای نامنویسی و پیوستن به دانشگاه جهانی کورش بزرگ و جاگیری در دانشپایه های این کانون آموزشی باید اپلیکسشن این دانشگاه را بر روی تلفن های دستی خود کار بگذارید. این اپلیکیشن در بر گیرنده ی «آموزش ایرانشناسی » – «گاهشمار ایرانی» – «واژه یاب هومر» – «برگردان دبیره میخی به پارسی» – «تالار گفتگو» – «شناسه کاربری» – «واژه نامه انگلیسی به پارسی» – « آزمون» و… می باشد. پس از نام نویسی و پذیرش سامه های برنهاده شده می توانید از این گنجینه ی دانش بهره مند شوید.
سروده هایی از شاهنامه ی فردوسی بزرگ : چنین گفت موبد که مرد بنام / به از زنده دشمن بر او شاد کام ********** همه روی یکسر بجنگ آوریم / جهان بر بد اندیش تنگ آوریم********** بیا تا همه دست نیکی بریم / جهان جهان را به بد نسپریم********** نباشد همه نیک و بد پایدار / همان به که نیکی بود یادگار********** همان گنجِ دینار و کاخ بلند / نخواهد بُدَن مر تو را سودمند********** سخن ماند از تو همی یادگار / سخن را چنین خوارمایه مدار********** بسی رنج بردم در این سال سی / عجم زنده کردم بدین پارسی********** نمیرم از این پس که من زنده ام / که تخم سخن را پراکنده ام********** جهان یادگار است و ما رفتنی / به گیتی نماند به جز گفتنی********** به نام نکو گر بمیرم رواست / مرا نام باید که تن مرگ راست********** بخور آن چه داری و بیشی مجوی / که از آز کاهد همی آبروی********** به گیتی به از راستی پیشه نیست / ز کژی تبر هیچ اندیشه نیست********** چو با راستی باشی و مردمی / نبینی به جز خوبی و خرّمی********** به رنج اندر است ای خردمند گنج / نیابد کسی گنج نابرده رنج********** به نزد کهان و به نزد مهان / به آزار موری نیرزد جهان********** مکن بد که بینی به فرجام بد / ز بد گردد اندر جهان نام بد********** نگر تا چه کاری، همان بدروی / سخن هرچه گویی همان بشنوی********** تو تا زنده ای سوی نیکی گرای / مگر کام یابی به دیگر سرای********** سر مردمی بردباری بود / سبک سر همیشه به خواری بود**********
همه روزه به نامه سرای دانشگاه جهانی کورش بزرگ سر بزنید و با پخش این مروارید های دانش افزا در میان یاران خود، بر دامنه ی این ابر دانش افشان بیافزایید .
از راه آیکون های بالا می توانید به رسانه های گوناگون این دانشگاه دسترسی داشته باشید.
به دانشگاه جهانی کوروش بزرگ بپیوندید و در راستای بهروزگار مردم ایران از راه دانش افشانی با ما همازورشوید.
ز یزدان و از ما بر آن‌کس درود/که تارش خرد باشد و داد پود********** ز ما باد بر جان آن ‌کس درود/که داد و خرد باشدش تار و پود********** دگر آن‌که، «دانش» مگیرید خوار/ اگر زیر دستید اگر شهریار
با پشتیبانیهای مالی و یارمندیهای بیدریغ خود، بر توش و توان ما بیافزایید.
توانا بود هر که دانا بود****زدانش دل پیر برنا بود
زهر دانشی چون سخن بشنوی****از آموختن یک زمان نغنوی
چو دیدار یابی به شاخ سَخُن****بدانی که دانش نیاید به بُن
ندانی که ایران نشست منست****جهان سر به سر زیر دست منست**** چو ایران مباشد تن من مباد****بدین بوم و بر زنده یک تن مباد**** اگر سر به سر تن به کشتن دهیم****از آن به که کشور به دشمن دهیم**** دریغ است ایران که ویران شود****کنام پلنگان و شیران شود**** نمانیم که این بوم ویران کنند****همی غارت از شهر ایران کنند**** نخوانند بر ما کسی آفرین****چو ویران بود بوم ایران زمین**** اگر کشت خواهد تو را روزگار****چه نیکو تر از مرگ در کار زار

صائب تبریزی، شاعر چشمه ی آیینه ها

صائب تبریزی

گرد آورنده و نویسنده : همایون ابراهیمی

اظهار عجز ، نزد ستم پیشه، ابلهی است

اشک کباب، موجب طغیان آتش است

1.jpg

صائب تبریزی

بی گمان ، کسانی که با گلزار همیشه بهار ادب پارسی آشنائی دارند ، صائب تبریزی ، سروده سرای نامدار (953-1037 خورشیدی) را خوب میشناسند ، بویژه تک بیت های بی مانندش را که براستی در میان دگر سروده سرایانِ فرهنگ فراخ دامانمان ، همتائی برایش نمیتوان یافت:

شرمنده ی خونگرمی اشکم که همه عمر

نگذاشت مرا گرد بمژگان بنشیند

سرایندگی او را نمیشود بکسی یا روشی هم گونه دانست ، چون در سرایش ، شیوه ی ویژه ی خودش را دارد که آن شیوه و روش را صائبی گویند :

12.jpg

از زیبا اندیشی های صائب

28.jpg

تندیس.jpg

تندیس صائب

بوسه.jpg

میرزا محمّدعلی صائب تبریزی در سال 953 خورشیدی در تبریز زاده شد ، پدرش بازرگانی خوشنام بود. کا کوی او (عمویش) ، شمس‌الدین تبریزی نامور به شیرین قلم از خوشنویسان برجسته ی روزگار خود به شمار می‌رفت و بی گمان ، صائب ، که خط خوشی داشت، نزد وی خوشنویسی آموخته بود.

دست_خط.jpg

دست خط صائب تبریزی

خانواده ی صائب ، در میان هزار خانواری بودند که به دستور شاه عباس اول صفوی شاه عباس صفوی صفوی از تبریزکوچ کرده و در برزن عباس‌آباد اصفهان جای گزین شدند، این مردم را تبارزه (تبریزی‌های) اصفهان می‌نامیدند.

טאזה.jpg

26.jpg

دیوان سروده های صائب تبریزی در سه پوشه

مهدی.jpg

شاهکارهای صائب از دیدگاه مهدی سهیلی ، از کارشناسان ادبیات ایران .

روزنامه.jpg

روزنامه ی صائب تبریز

صائب در اصفهان ، به دانش آموزی پرداخت . در سال 987 خورشیدی از اصفهان رهسپار هندوستان شد و سپس به هرات و کابل رفت. فرماندار کابل ، خواجه احسن‌الله یا ظفرخان، که خودش سروده سرا بود، ورود صائب را گرامی داشت. ظفرخان ، پس از چندی برای تاج گذاری شاه جهان، به دکن (در هندوستان ) رفت و صائب را نیز به همراه خود برد.

این چه حرف است که در عالم بالاست بهشت؟

هر کجا وقت خوشی رو دهد آنجاست بهشت

باده هر جا که بود چشمه کوثر نقدست

هر کجا سرو قدی هست دو بالاست بهشت

دل رم کرده ندارد گله از تنهایی

که به وحشت زدگان دامن صحراست بهشت

از درون سیه توست جهان چون دوزخ

دل اگر تیره نباشد همه دنیاست بهشت

دارد از خلد ترا بی بصریها محجوب

ورنه در چشم و دل پاک مهیاست بهشت

هست در پرده آتش رخ گلزار خلیل

در دل سوختگان انجمن آراست بهشت

عمر زاهد به سر آمد به تمنای بهشت

نشد آگاه که در ترک تمناست بهشت

صائب از روی بهشتی صفتان چشم مپوش

که درین آینه بی پرده هویداست بهشت

در سال 995 خورشیدی ، صائب به اصفهان بازگشت. شاه عباس دوم صفوی به او نشان ملک الشعرایی داد.

آنچنان کز رفتن گل خار می‌ماند به جا

از جوانی حسرت بسیار می‌ماند به جا

آه افسوس و سرشک گرم و داغ حسرت است

آنچه از عمر سبک‌رفتار می‌ماند به جا

کامجویی غیر ناکامی ندارد حاصلی

در کف گلچین ز گلشن، خار می‌ماند به جا

جسم خاکی مانع عمر سبک ‌رفتار نیست

پیش این سیلاب، کی دیوار می‌ماند به جا؟

هیچ کار از سعی ما چون کوهکن صورت نبست

وقت آن کس خوش کزو آثار می‌ماند به جا

زنگ افسوسی به دست خواجه هنگام رحیل

از شمار درهم و دینار می‌ماند به جا

نیست از کردار ما بی‌حاصلان را بهره‌ای

چون قلم از ما همین گفتار می‌ماند به جا

عیش شیرین را بود در چاشنی صد چشم شور

برگ صائب بیشتر از بار می‌ماند به جا

صائب، هشتاد و دو سال زیست و در اصفهان دیده از جهان فروبست. آرامگاهش در باغچه‌یی است که به نام او ، تا بامروز پای بر جاست .

-آرامگاه-صائب-تبریزی.png.jpg

آرامگاه صائب تبریزی در اصفهان

صائب ، سروده های زیادی دارد که شمار آنها را از شصت تا صد و بیست هزار بیت گفته‌اند. آثار صائب جز سه چهار هزار بیت چامه (قصیده) و یک مثنوی کوتاه به نام قندهار نامه و دو سه قطعه، همگی چکامه است. افزون بر زبان پارسی ، وی هفده چکامه به زبان ترکی آذربایجانی دارد.

صائب ، از پیروان شیوه ی سبک هند است که با اندیشه های بالا بلندش ، بر زیبائیهای این روش می افزاید . در یک چکامه ، به نکته های گوناگون می پردازد که در میان سخنسرایان هم زمانش ، بی همتاست :

هر که دولت یافت، شست از لوح خاطر نام ما

اوج دولت، طاق نسیان است در ایام ما

می‌خورد چون خون دل هر کس به قدر دستگاه

باش کوچکتر ز جام دیگران، گو جام ما

در نظر واکردنی طی شد بساط زندگی

چون شرر در نقطهٔ آغاز بود انجام ما

طفل بازیگوش، آرام از معلم می‌برد

تلخ دارد زندگی بر ما دل خودکام ما

نیست جام عیش ما صائب چو گل پا در رکاب

تا فلک گردان بود، در دور باشد جام ما

2.jpg

تندیس دیگری از صائب تبریزی

صائب را بیشتر دوست دارانش ، با تک بیت هایش میشناسند:

29.jpg

44.jpg

اشتراک گذاری

پاسخی بگذارید

Translate »