پدیده ی آزادی در خور بخش کردن نیست

مردو آناهید

آزادیخواهان برآنند که با هر گروهی از مردم، با پیروان هر عقیده ای، در راستکاری و همپرسی، برای سامان کشورآرایی، پیمان ببندند. در سامان آزادیخواهان باید همگان بتوانند داد و دادگستری را دیدبانی و پاسداری کنند.

آرزوی آزادیخواهان ایران بر آگاهی هایی پایه گذاری شده اند که از روند دگرگونی های جامعه های دیگر برداشت کرده اند. درست است که پدیده هایی که انسان را در سویی به جنبش می اندازد، بسان  نیاز به مهربانی و بیزاری از خشم،  در بیشتر مردمان یکسان است ولی جهان بینی و برداشت آنها از این پدیده های یکسان نیست. یعنی مفهوم هایی که مردمان گوناگون از ” مهربانی” یا “خشم” داردند با یکدیگر برابر نیستند.

فراهم کردن زمینه ای آزاد، که آزادیخواهان بتوانند آرمان خود را در آن پرورش دهند، بسیار دشوار است. شوربختی در این است که آزادیخواهان، بدون آن که زمینه ی آزادی را فراهم کنند، خواستار بهره گرفتن از آرمان خود هستند. آرمان شیرینی که در زمین تلخ کاشته شود تنها در دورنمای آرزو می روید و هرگز میوه ای بر نخواهد آورد.

این چندان مهم نیست که آرمان آزادیخواهان، پیمانی که آنها می خواهند با گروه های مردمی داشته باشند، تا چه اندازه باشکوه و پرارزش است ولی این بسیار مهم است که آن گروه های مردمی چه ارزشی بر آرمان آنها می نهند. بدیهی است که هم پیمان شدن با گروهی، که نه ارزشی بر پیمان آزادیخواهی می گذارد و نه نیازی به پیمان بستن دارد، بسیار دشوار است.

در ایران گروه هایی که، آرمانی برای کشورآرایی دارند، به این همبستگی و پیمان نیاز دارند ولی دست شان به هیچ شاخه ای نمی رسد. خواسته های بیشتر این گروه ها در راستای خواسته های مردم است ولی نه آنها توانی دارند که مردم را برانگیزند و نه مردم آگاهانه با آنها پیوندی می جویند.  به زبانی دیگر کسانی که دانند ولی نتوانند به شمار اندک و از یکدیگر پراکنده اند از سوی دیگر کسانی که توانند ولی ندانند به شمار انبوه و سازمان یافته اند. در این جاست که تقسیم آزادی نسبت به اندک شمار آگاهان و انبوه شمار ناآگاهان ستمکاری بر آزدادگان است.

آزادیخواهانی که خرد انسان را باور دارند امیدوارند، که با نشان دادن راستی، مردم را به آگاهی راهنما باشند. آنها در این راه با پایگاه های سازمان یافته ی اسلامی روبرو خواهند بود. سازمان های اسلامی که پایه های آن در مساجد استوار شده اند چون هیولایی راه را بر آزادیخواهان می بندند. این هیولا تنها در ستمکاری، دروغ، مردم فریبی زنده است.هر اندیشه ای، که ورای اوامر الله باشد، بنیاد این سازمان ها را سست می کند و پیشاپیش محکوم به نابودی است. در اسلام الله عالم و قادر است و مردم گمراه و ناتوان هستند پس نمی توان خواست مردم را بر اوامر الله برتر دانست.

البته حکومت اسلامی نیز به هموندی در سازمان های جهانی نیازمند است ولی بدون آنکه درون مایه ها و انگیزه های این سازمان ها را خواستار باشد. یعنی آنها تنها نیاز به یک پوسته ی درون تهی برای نمایش دارند تا از سوی سازمان های جهانی پذیرفته بشوند. نمایش نامزدهای انتخاباتی و جنگ و گریز در میان آنها، نمایش داشتن وکیل و وزیر و رئیس جمهور، نمایش تظاهرات مردم برای درخواست یا دفاع از پدیده های ناشناخته و نمایش بازی های حقوقی در برخوردهای جهانی، پوسته های هستند که در تماشاخانه ی حکومت اسلامی به بازی گرفته می شوند. اجرای نمایشنامه های دموکراسی ، که زمینه های آن را آزادیخواهان فراهم می کنند، پایه های سازمان های اسلامی را استوارتر می سازد.  نباید فراموش کرد که دشمنان آزادی هم خواستارند که در راه گسترش ترس و سرکوب آزادیخواهان از ” آزادی” برخوردار باشند.

البته کشورهای نیرومند خواستار اجرای چنین نمایشنامه هایی هستند. چون آنها بر این باورند که مردمان پسمانده نمی توانند مفهوم آزادی و دموکراسی را درک کنند.

نمایش های انتخاباتی که در ترکیه، افعانستان، عراق، فلسطین و دیگر مملکت های مسلمان انجام شده است، پوسته های بدون هسته ای هستند، که از سوی سازمان های جهانی پذیرفته و تأیید می شوند. البته، برای حقوقدانان جهان، انبوه آرای مردمی که به امر پیشوای مذهبی رای می دهند ارزش شمردن ندارند. یک حقوقدان نمی تواند خردمندانه چنین انتخاباتی را آزاد بداند حتا نمی تواند آنرا بیعت کردن بخواند. برای سازمان های حقوقی جهان روشن است که متولیان اسلام مسلمانان را فریب می دهند و آنها را به هر سویی که بخواهند می رانند ولی آنها به ناچار ناآگاهی و ستمکشی مسلمانان را به عنوان خواسته های به حق این مردم می پذیرند.

کشورهای پیشرفته به نادرستی احکام اسلامی را برآیند فرهنگ پسمانده ی مسلمانان می پندارند در حالیکه به راستی کاستی های فرهنگ مسلمانان برآیند پسماندگی ی احکام اسلامی می باشند. چون احکام اسلامی را مردمان مسلمانان ننوشته اند بلکه بر آنها تحمیل شده اند.  به هر روی کشورهای پیشرفته نه خواهان و نه امیدوار هستند که روزی در کشورهای جهان سوم( به ویژه کشورهای مسلمان) دموکراسی پا بگیرد.

پسماندگی ی عقیده ی مسلمانان برای پیشرفت تولید و بازار فروش، که کشورهای پیشرفته خواهان آنها هستند، مشکلی به وجود نمی آ ورد ولی راه پیشرفت اندیشه و فرهنگ را، که آزادیخواهان جویای آن هستند، می بندد. این است که آزادیخواهان برای رسیدن به خواسته ی خود بدون پشتوانه می مانند. آنها از سویی خواهان هستند که مردم بتوانند در آزادی سرنوشت کشور خود را سامان دهند از سویی مردم فرمانبردار والیان اسلامی هستند یعنی نمی توانند آزاد باشند. آزاداندیشان در این پندارند که آنها می توانند بر خرد مردم تکیه کنند درحالی که خرد مردم گرفتار ایمان است و در زمینه ی موجود توان روییدن ندارد. آرمان آزادی خواهان بیشتر براساس ماده های منشور جهانی حقوق بشر ساختار پیدا کرده است.

یکی از ماده های منشور جهانی حقوق بشر تا آن اندازه بی در و دیوار است که امروز جهان پیشرفته هم از پذیرفتن و اجرای این ماده درمانده و ناتوان است.

ماده  ۱۸ ی منشور جهانی حقوق بشر( برگردان فارسی از زبان آلمانی):

< هر کس حق داشتن آزادی در انديشه، وجدان و مذهب را دارد، این حق در برگيرنده ی آزادی در تعويض مذهب یا بينش خود می باشد، همچنين آزاد است که، مذهب يا بينش خود را، به تنهايی يا همراه با ديگران، همگانی يا خصوصی، از راه آموزش، کردار، عبادت و انجام آئين های مذهبی بنماياند>.

می بینیم که حقوقدانان جهان، بدون دوراندیشی، حقوقی را به کسانی بخشیده اند که آنها حقوق بشر را نمی شناسند و با این کار اژدها را در آستین خود پرورش داده اند. تاکنون هیج سازمان حقوقدان جهانی به کاستی های و تضادهای این ماده ی منشور حقوق بشر برخورد نکرده است. ولی بسیاری آگاهانه یا از روی نادانی بر راستی و درستی این قانون پافشاری دارند. اکنون بیشتر این کشورها، که در تضادهای این قوانین درمانده اند، کوشش می کند با دروغ هایی، در پوشش مبارزه برضد تروریست، پرورش یافتگان خود را مهار کنند.

براساس ماده ی 18 منشور حقوق بشر مسلمانان حق دارند و آزادند  به کردار آئین های مذهبی خود را بنمایانند.

اجرای حکم جهاد بر هر مسلمانی واجب است و سرپیچی کردن از اوامر الله به سختی مجازات می شود. اگر به آیات زیر بنگریم می بینیم که فرمانروایان حقوق بشر با اجرای عبادت های مسلمانان در ستیزند.

<< سوره ی التوبه، آیه ی 029 :

بکشید کسانی  را که به الله و احکام (…) او ایمان ندارند، همچنین آن د سته که خود اهل کتاب هستند ولی اسلام را نپذیرفته اند، مگر اینکه تعهد کنند که با خواری و خفت بدست خود جزیه(جریمه ی دگراندیشی در اسلام) بپردازند.>>

<< سوره ی محمد، آیه ی 004 :

کفار را در هر کجا یافتید گردن بزنید تا زمین از خون آنها رنگین شود. اسیران را محکم ببندید که قادر به گریز نباشند.>>

<< سوره ی التوبه، آیه ی 123 :

بکشید کافران را از پس هم، تا جد یت و خشم شما را احساس کنند.>>

آرمان آزادیخواهان ایران بسیار ناپخته تر از منشور جهانی حقوق بشر است و مارهایی را که در آستین پرورش می دهند بسیار زهرآگین تر از تروریست های اسلامی هستند.

از بندهایی که برخی از این آزادیخواهان در دورنمای آرمان های خود نشان داده اند می توان اندکی به کاستی ها و تضادهای پندارهای آنها پی برد. در این جا به دو نمونه برخورد می کنیم.

“ما خواستار جدایی دین از دولت هستیم. ما انسان را در انتخاب باور وجدانی خود – دینی یا غیر دینی ـ صاحب حق، مختار و آزاد می شناسیم.”

نا پختگی یا تضادی که در این بند به چشم می خورد این است که هر کس مختار و آزاد است که مختار و آزاد نباشد. اگر کسی آزاد است که از هر عقیده ای پیروی کند، یعنی او آزاد است که آزادی خود را به ایمانش واگذار کند، او دیگر آزاد نیست که بتواند با نیروی خرد خود نیکی یا زشتی را شناسایی کند. ” ما خواستار جدایی دین از دولت هستیم” مگر آزادیخواهان خواستارند که بدون مردم حکومت کنند؟ مگر گمان دارند که دین درون عمامه ی آخوند است که بتواند آن را از خودش جدا کند؟ نخست باید از خود بپرسیم: در جامعه ای که مردم آن در انتخاب دین خود آزاد هستند، ولی هیچ کس حق انتقاد از دین آنها را ندارد، واژه ی “آزاد” چه مفهومی دارد؟  زمانی که هیچ کس نباید از پسماندگی ها و زیان های اجتماعی دین  ها به ویژه دین اسلام سخن بگوید چگونه باید برای مردم روشن کرد که عقیده های دینی کارگشای دشواری های آنها نیستند.

نمونه ی دو:

“ما به برابری حقوقی كامل ایرانیان، صرف نظر از جنسیت، نژاد، قومیت، زبان، عقیده، مذهب و دیگر خصوصیات شخصی افراد بشر، اعتقاد داریم، و هرگونه تبعیض ونابرابری مبتنی بر این گونه تفاوت ها را نفی می كنیم.”

انسان ها آزاد و همسرشت و برابر با یکدیگر زاییده می شوند و آزادی و برابر از حقوق طبیعی انسان بشمار می آیند و این حقوق بستگی به “اعتقاد” کسانی ندارد. پرسش نخست این است: آیا ایرانیان تافته ی جدا بافته هستند، یا  “حقوق کامل ایرانیان” با حقوق بشر تفاوت دارد. دیگر پرسشی که پیش می آید این است: آیا صاحبان این عقیده ها و مذهب ها که در این ماده برابر شناخته شده اند بر همین باور هستند. البته پاسخ این پرسش را می توان از آیات قرآنی که در بالا نگاشته شده اند برداشت کرد.

بهتر است که، در جهان پندار، آرمان آزادیخواهان را در اجتماع ایران تصور کنیم تا شاید بتوانیم به کاستی های این پندار برخورد کنیم.

در این رویای شیرین باید، جامعه ی ایران را فراموش نکنیم، بدانیم که متولیان اسلام هیچگاه دست از حکمرانی بر مردم نمی کشند. ولی امکان این وجود دارد که والیان اسلام خود را در پوشش جهان پسندی آرایش دهند تا در جهان امروز پذیرفته شوند. پس این تصور از زمانی آغاز می شود که آزادیخواهانی، که اکنون در جنبش هستند، راه را برای قانون اساسی براساس منشور حقوق بشر هموار کرده اند و بیشتر گروه های اجتماع ایران، حتا مسلمانان که تنها الله را حق مطلق می دانند آگاهانه در سخن، با آزادیخواهان هم پیمان شده اند. باید دانست که پیمان آنها بی ارزش است، آنها آگاهانه در این نمایش همکاری می کنند، چون آنها به ناآگاهی مردم آگاه هستند و می خواهند از کوشش آزادیخواهان برای آرایش، شاید هم اندکی برای کارگردانی ی، این نمایشنامه سود ببرند ولی درون مایه ی این پوشش را آنها جاسازی می کنند. نمایندگان اسلام ” به سخن” دموکراسی بازی می کنند و” به کردار” مفهوم دموکراسی را با شریعت همرنگ نشان می دهند و شریعت را به کار می بندند.

اسلامفروشان آنگاه با آزادیخواهان، که خواستار مردمسالاری هستند، هم پیمان می شوند که حکمرانی آنها بر اذهان مردم از سوی آزادیخواهان پذیرفته شود یعنی آنها سرنوشت ساز مردم باشند. در بالا اشاره شد که حق سروری، از سوی آزادیخواهان بر اساس حقوق بشر، به دکاندارن دینی داده شده است. منشور و سامانی که بیشتر آزادیخواهان برای ساختار آرمان خود پیشنهاد کرده اند بدون ژرفنگری در اجتماع ایران و بر پایه های سست پندارهای آنها بنا شده اند. درست است که با این روش بسان مردمان دیگر می توان زودتر به حکومتی با نام دموکراسی رسید ولی با این پندارها نمی تـوان به دموکراسی رسید.

در همین رویای شیرین با همین قوانین خام در نخستین همایش بزرگترین شمار نمایندگان از سوی کسانی هستند که رای خود را به امر فقیه به وکیلی داده اند که به اسلام ایمان دارد. آرای مردمی که بر اساس عقیده و ایمان خود به صندوق ریخته شده اند ارزش شمارش ندارند زیرا آنها به ناآگاهی ی خود ایمان داشته و آنچه را که اسلامفروش دانا به آنها فرموده است برگزیده اند.

اسلامزدگان که با بیشترین شمار، آزادانه در جرگه ی آزادیخواهان، به نام نماینده ی مردم گردهم آمده اند می توانند، با بندهای منشورهای آزادیخواهان، دست و پای آنها را ببندند و درون مایه های مردم ستیزی و پسماندگی ی خود را، این بار به نام دموکراسی در سامانی که آزادیخواهان فراهم کرده اند، بر اجتماع ایران وارد  کنند.

آزادیخواهان، که در این همایش اندک شمار را دارند، توانایی ندارند که خود را، از دامی که با دست خود ساخته اند، برهانند. چندان چاره ای هم برای آزادیخواهان به دام افتاده وجود ندارد. برخی از آنها برده پرورانی را که اکنون نام وکیل  گرفته اند به عنوان مدافع حقوق امت مسلمان می پذیرند، سرنوشت مردم را به مردم ستیزان می سپارند، پس خود نیز به فرمانبرداری والیان اسلام درمی آیند. برخی دیگر که از کرده ی خود پشیمان و از ساده پنداری خود اندوهگین هستند بر خود نفرین می کنند و جرگه ای را که زمینه ی آزادی می پنداشته اند به دشمنان آزادی واگذار می کنند.

اگر بیشترین مردم به عقیده ای ایمان داشته باشند، یعنی بیشترین مردم توانایی سنجش ندارند، پس نهایت بی خردی است که سامان کشور را به کسانی بسپارند که کمترین توان سنجش را دارند. در این سامان نابسامان آزادگان، که خردمندانه نمی خواهند از عقیده ی فریب خوردگان پیروی کنند، آزاد نخواهند بود.

در هیج اجتماعی و در هیچ تاریخی شمار اندیشمندان و دانشمندان بیشتر از شمار ناآگاهان آن اجتماع، که به آسانی فریب شیادان را می خورند، نبوده است و پس این هم هرگز نخواهد بود.

این تصوری که بیان شد تنها یک رویای بی پایه نیست به کردار از این دموکراسی بازی ها در تماشاخانه های ترکیه، اندونزی و کشورهایی، که اندیشه ی مردمانش را امامان دینی در دست دارند، به اجرا درآمده است. آزادیخواهان می پندارند که مردم می اندیشند و نیکی را برمی گزینند ولی مردمی که به عقیده ای ایمان دارند خودشان در این مورد نمی اندیشند چون ایمان خود را نیک می پندارند. والیان اسلام نیکی و زشتی را برای مسلمانان پیش نویس کرده اند.

دموکراسی بازی در مردمان با ایمان برای کشورهای پیشرفته هم سختی های ایجاد می کند گرچه آنها از دروغ و ستمی که بر مردمان این کشورهای وارد می آید ناخشنود نیستند ولی خواهان آن هستند که با این حکومت ها پیمان های استواری داشته باشند. کشورهای پیشرفته با دورنگری می خواهند روند و رشد تولید کالای خود را در بازارهای جهان پیش بینی و برنامه ریزی کنند. از این روی به این نیاز دارند که کشورهای پسمانده هم معیارهای آنها را در بینش خود جای بدهند ولی این مردمان معیارهای جدا از ایمان را نمی شناسند.

در میان مردمان مسلمان پدیده  ای با مفهوم “پیمان” ، که انسان بدون ترس از جهنم به آن پای بند باشد، وجود ندارد. آنها “قرارداد” می بندند که بستن آن هم بند محکمی ندارد. در میان این مردمان قراردادها تنها با شهادت الله یا قرآن کتاب آنها بسته می شوند که اجرای قرارداد از سوی مسلمانان به ایمان و ترس آنها از جهنم بستگی پیدا می کند. البته در اندیشه ی این مردمان، “پیوند” ی با ” بسته شدن” قرارداد به وجود نمی آید، آنها تنها تعهد می کنند که بر این عهد بمانند. از این روی برای مسلمانان مفهوم “گواهی کردن” ، امضا کردن، با بسته شدن به پدیده ای با مفهوم “پیمان”، پیوند داشتن وجدان آنها به گفتار، همسان نیست. تضادهای این مفهوم ها زمانی روشن تر می شود که مملکتی مسلمان با کشور کفار قرادادی را امضا کند. چون نباید با کفار دوستی داشته باشند مگر آنکه برای زیان رساندن به کافران باشد و نیز بکار بردن نیرنگ برای فریب دادن کفار پسندیده است.

<< سوره ی ال عمران، آیه ی 028 :

مسلمان نباید دوست غیر مسلمان برگزیند، که این خواست الله نیست، مگر آنکه شر ایشان را دفع کنید.>>

برگردیم به رشته ی سخن.

اگر به برخی از منشورهای گروه های آزادیخواه ايرانی بنگريم، می بينيم که بيشتر آنها آرمان خود را بر آزادی برای همه ی دين ها، آزادی بيان، آزادی قلم و آزادی در گسترش هرانديشه بنا نهاده اند. اين روشنفکران اميدوارند که مردم بتوانند دانسته نيک و بد را به کمک آگاهی   شناسايی کنند و در اين پندار هستند که دين پديده ای شخصی و جدا از حکومت خواهد بود.

چگونه باید کسی، آزادی را برگزیند در حالی که بردگی را پذیرفته  است، دانسته نیک و بد را شناسایی کند در جایی که به نادانی خود و دانایی آخوندی ایمان آورده است. چنین کسی گستاخ و جوینده نیست که نیکی را جستجو کند، او پیوسته در هراس است که مبادا پا از حریم ایمانش فراتر بنهد، او میدان جولانگه اندیشه ی خود را از امام و فقیه می پرسد، پس چنین کسی آزاد نیست که بتواند پدیده ای را آزادانه برگزیند.

انسان آزاد نماینده ای را برمی گزیند تا اندیشه، خواسته و دیدگاه او را بنمایاند. انسانی که دربند ایمان است نماینده ی ایمانش را انتخاب می کند تا احکام و مرزهای ایمانش شکسته نشوند. چنین وکلایی نماینده ی شریعت هستند نه نماینده ی خواسته های مردم.

مردمی که به يک عقيده ای ايمان دارند پيشاپيش در بند احکام آن عقيده مهار شده هستند. امامی که ريسمان عقيده ی مردمی را در دست بگيرد می تواند از نیروی مردم برای پيش برد خواسته های خود سود ببرد.

اکنون که هيچ کس نمی تواند خردمندانه، آزادانه و بدون ترس، از پسگرايی اسلام سخن بگويد پس چگونه باید راه پیشرفت را در ایران روشن ساخت. يک مسلمان به کردار خشم آوری و ستمکاری را در راه ایمانش می پذيرد،  خشم خود را در راه اسلام به کار می برد، ولی زشتی ی خشم خود را در آينه ی اسلام نمی بيند چون او مرزهای ایمانش را ستایش می کند.

کسی که در تاریکی ی ایمان غرق شده است، او به ایمانش عشق می ورزد، او بر زهد و تقوا ارج می نهد، او در تاریکی ی ذهنش ایمانش را عقلی می کند و آنگاه که دیوارهای ایمانش به لرزه درآیند، شراره ی خشم خود را بر کسی فرو می ریزد که جهشی ورای ایمان او داشته باشد.

آزادی یار دلربایی نیست که آزادیخواه در پایان راه به او برسد و از آمیختن با آن یار شادمان شود. آزادی برای هر انسانی یاور پیشرفت اندیشه است، اندیشه زمانی بارور می شود که گسترده گردد و با اندیشه های دیگر برخورد و آمیزش کند تا آبستن شود. اندیشه ای که نباید کاستی ها و پسماندگی های اسلام را ببیند و نباید نقد کند آن اندیشه آزاد نیست.

مسلمانان از زمینه های آزادی، که آزادیخواهان فراهم کرده اند، سود می برند و بر ضد هر فریادی، که برای آزادی بلند شود، جهاد می کنند و میدان جنبش آزادی را تنگ و تاریک می سازند. روشنفکران فریب خورد هم به کمک آنها می شتابند و زبان آزادیخواهان را با دروغ می بندند. دروغ مسلمانان و روشنفکران فریب خورده این است: نباید به مقدسات یک میلیارد مسلمان توهین کرد. اگر آیات قرآن، که امر به جهاد و کشتار دگراندیشان می دهد، برای مسلمانان توهین است پس بهتر است که آنها قرآن را نابود کنند تا زشتی هایی را که از شنیدن آنها شرم دارند نشنوند. بررسی کاستی های اسلام و آیات قرآن، نقد عقیده ای است، که الله بر مسلمانان فرو فرستاده است. نقد عقیده توهین به هیچ مسلمانی نیست.  بررسی ماه و خورشید و ستارگان هم نه توهین به فرهنگ ایران و نه توهین به ایرانیان است. هر چند که ایرانیان در زمان هایی دورتر این پدیده ها را ستایش می کرده اند.

یکی از شوربختی ی ایرانیان این است که در منشورهای آزادیخواهان کمترین مرزی، که از گسترش عقیده های آزادی ستیز پیش گیری کند، دیده نمی شود. آزادیخواهان بیشتر بندهای منشور خود را از نوشته های مردمانی برداشت کرده اند که دموکراسی را شناخته و خواسته اند ولی این آزادیخواهان فراموش کرده اند که مردم ایران هیچگاه با آزادی آشنایی نداشته اند که بتواند روند دموکراسی را بشناسند. پدیده ی آزادی غنیمت جهاد نیست که بتوان آنرا نسبت به شمار جهادگران هر قبیله تقسیم کرد. آزادی را نه می توان به کمک کسانی به دست آورد که آنها ضد آزادی هستند و نه می توان آزادی را بخش کرد و بزرگترین بخش را به آزادی ستیزان بخشید.

زمانی زمینه ی آزادی در ایران فراهم می شود که مردم بتوانند پدیده های هستی را بدون عینک تاریک اسلامی، که آخوندها به آنها داده اند، شناسایی کنند و زمانی مردم می توانند، دانسته، نیکی و بدی را شناسایی کنند که دکان های اسلامفروشان راستین بسته شوند. آزاد در دین فروشی به معنی آزادی در کشتن اندیشه های آزاد است.

آزادیخواهان ايرانی بايد دليرانه ریشه های ترس را که، از سوی متولیان اسلام، در زمينه ی خردکاربند مردم کاشته شده اند بخشکانند تا بتوانند زمینه ای برای شناسایی راستی در ذهن مردم فراهم کنند. بدون گسستن از عقيده های کهنه و معيارهای ناساز امکان کاشتن و پرورش دادن اندیشه های نو بسیار ناچیز است.

 مردو آناهید

دریافت بازتاب از دیدگاه خوانندگان:      MarduAnahid@yahoo.de

پاسخی بگذارید