پیش درآمد – امشاسپند َامرداد

گلِ چمبک (زنبق)  ویژه ی امشاسپند بانو اَمُرداد

اَمُرداد: در اوستا« اَمِره تاتَ» در پهلوی« اَمُرداد» یا « اَمُردات» و در پارسی « اَمُرداد» به چم «جاودانگی و  بی مرگی»، در گاهان یکی از فروزه های مزدا اهوراست، ولی در اوستای نو به چهره ی امشاسپند بانویی، دیده می شود و نامش همواره با نامِ امشاسپند بانو «خُرداد» همراه است.

اَمُرداد در جهان مَینُو نماینده ی پایداری و جاودانگی اهوره مزدا و در جهان اَستومَند، نگاهبان گیاهان و خوردنی هاست.

اَمُرداد و خُرداد و سِپَندارمَذ، گروه سه گانه ی «امشاسپند بانوان» و نماد مادر- خدایی اهوره مزدا به شمار می روند.

پنجمین ماه سال و هفتمین روز ماه به نام این امشاسپند بانو و گل چمبک(زنبق) ویژه ی اوست. ایزدان «رَشن» و « ارشتات» و «زامیاد» از یاران و همکاران امشاسپند بانو «اَمُرداد» و «زیریچ»، دیو گرسنگی یکی از کماله دیوان( دستیاران و کارگزاران بزرگ اهریمن» همستار اوست.

در « بندهشن» در باره ی این اَمشاسپند بانو می خوانیم:

« اَمُردادِ بی مرگ، سرورِ گیاهان بی شمار است ، زیرا او را به گیتی گیاه خویش است. گیاهان را رویاند و رمّه ی گوسفندان را افزاید، زیرا همه ی دامها از او خورند و زیست کنند. به فرشکردِ سوشیانت و نوسازی جهان نیز اَنوش از اَمُرداد آرایند.»

اشتراک گذاری